LIRER III, CARMEN II. 3 2 ,

Dissipat amplexus, atque oscula fida revellit,

Nec longum cara licet in cervice morari.

Attamen in terras e plebe novissimus omniIbo, nec egrediar nisi jam cedente carina. 6»

Quis rude, et abscissum miseris animantibus «rqnorFecit iter? solidaoque pios telluris alumnosExpulit in fluctus, pclagóque immisit hiantes?

Audax ingenii ; nec enim temeraria virtusIlla magis, summ;e gelidum quae Pelion Osste 65Junxit, anhelantemque jugis bis pressit Olympum.Usque adeone parum lentas transire paludes,Stagnaque et angustos submittere pontibus amnes?Imus in abruptum, gentilesque undique terrasFugimus, exigua clausi trabe, et aere nudo. 70

Inde furor ventis, indignataeque procellae,

Et caeli fremitus, et fulmina plura Tonanti.

Ante rates, pigro torpebant aequora somno ;

Nec spumare Thetis, nec spargere nubila fluctus

lege, magno clamore. Sil. Italicus;XVII, 26 : «Tum puppe e media ma-gno clamore sacerdos, etc. » tam-etsi occurrat longo clamore, Tlieb.V, 55a, et alibi passim. Eodem■versu « Samis ubi e puppi, etc. »

I Conjeceram,» Stevus et e puppi... »V sensu ita postulante: Rom. et Parm.

« Serius e puppi. » — Cod. Par. ed.pr. « Serius e puppi. » A.

88. Pro licet Parm. valet; quodnon intelligo. — Cod. Par. ed. pr.licet. A.

Co. Cedente. Sic edit, prine, etCod. Par. qui ad marg. habet cur-rente. A.

61. Animantibus■ Cod. Paris, admarg. mortalibus; in contextu ani-mantibus; ed. pr. animantibus. Vid.not. ad hunc vers. A.

/.

63. Expulit. Cod. Paris, expulit,et inter lin. compulit : edit. pr. ex-pulit. Mox pro pelagoque immisithiantes, cod. Paris, qui vulgatam!» contextu retinet, ad marg. scri-bit: pelagoquc immisit hianti, su-perscript. aperto. Vid. not. ad ver-sum 61. A.

66. Pro his pressit, Parm. bispre-sit. — Cod. Paris, ed. pr. bis pres-sit. Vid. not. A.

71 • Pro intlitpiatwifue mallem in-dignantesque, ex Virgil. TEneid. I,55, de ventis: « Illi indignantesmagno cum murmure montis Cir-cum claustra fremunt ; » et Ovid.

Metam. XII, 353: «Tereaque, Hat-moniis qui prensos montibus ursosFerre domum vivos, indignantes-que solebat. »

2 I