96

T. Livii Lib, II. ,Cap, 60 — 63 .

perlatus ad primos tumultus, eo pavore signaque et ordi-nes turbavit, ut neque imperia exaudiri, neque instruiacies possent. Nemo ullius, nisi fugae, memor. Ita ef-fuso agmine per stragem corporum armorumque evasere,nt prius hostis desisteret sequi, quam Romanus fugere.

5 Tandem, collectis ex dissipato cursu militibus, consul,quum revocando nequicquam suos persecutus esset, in pa-cato agro castra posuit: advocataque concione, invectushaud falso in proditorem exercitum militaris disciplinae,desertorem signorum ; ubi signa, ubi arma essen, singulosrogitans, inermes milites, signo amisso signiferos, ad hoccenturiones duplicariosque, qui reliquerant ordines, virgis- caesos securi percussit. Cetera multitudo sorte decimusquisque ad supplicium lecti.

LX. Contra ea, in Aequis inter consulem ac militem

1 comitate ac beneficiis certatum est. Et natura Ouinctiuserat lenior, et saevitia infelix collegae, quo is magis gau-deret ingenio suo, effecerat. Huic tantae concordiae ducisexercitusque non ausi offerre se Aequi, vagari populabun-

2 dum hostem per agros passi. Nec ullo ante bello latiusinde actae praedae: omnis militi data est. Addebantur etlaudes, quibus haud minus quam praemio gaudent mili-tum animi. Tum duci, tum propter ducem Patribus quo-que placatior exercitus rediit; sibi parentem, alteri exer-

3 citui dominum datum ab senatu, memorans. Varia fortunabelli, atroci discordia domi forisque annum exactum in-signem maxime comitia tributa efficiunt; res major victo-ria suscepti certaminis, quam usu. Plus enim dignitatiscomitiis ipsis detractum est, Patribus ex concilio summo-vendis, quam virium aut plebi additum est aut demptumPatribus.

LXI. 1 Turbulentior inde annus excepit, L. Valerio,Ti. Aemilio consulibus , quum propter certamina ordinumde lege agraria, tum propter judicium Ap. Claudii: cui,acerrimo adversario legis, causamque possessorum publiciagri, tanquam tertio consuli, sustinenti, M. Duilius et

2 C. Sicinius diem dixere. Nunquam ante tam invisus plebireus ad judicium vocatus populi est, plenus suarum, ple-nus paternarum irarum. Patres quoque non temere proullo aeque annisi sunt: propugnatorem senatus, majesta-tisque vindicem suae, ad omnes tribunicios plebejosqueoppositum tumultus, modum duntaxat in certamine egres-

3 sum, iratae objici plebi. Unus e Patribus, ipse Ap. Clau-dius, et tribunos, et plebem, et suum judicium pro ni-hilo habebat. Illum non minae plebis, non senatus precesperpellere unquam potuere, non modo ut vestem mutaret,aut supplex prensaret homines, sed ne ut ex consueta qui-dem asperitate orationis, quum ad populum agenda causa

4 esset, aliquid leniret atque summitteret. Idem habitus

oris,