23°

T. Livii Lib. III. Cap. 41—44.

7 an donec leges, quae deessent , perferrentur. In praesentia 1omnia praeter bellum omitti placere : cujus si falso famam \vulgatam, vanaque non nuncios solum, sed Tusculanorum jetiam legatos, attulisse putent, speculatores mittendos cen- jsere, qui certius explorata referant. Sin fides et nunciis et tlegatis habeatur, delectum primo quoque tempore haberi; jdecemviros , quo cuique eorum videatur, exercitus ducere; jnec rem aliam praeverti. t

XLI. In hanc sententiam ut discederetur, juniores tPatrum evincebant. Ferociores iterum coorti Valerius tXloratiusque vociferari, Ut de republica liceret dicere. cDicturos ad populum, si in senatu per factionem non liceat. \

Neque enim sibi privatos, aut in curia, aut in concione , j

posse obstare j neque se imaginariis fascibus eorum cessuros 1

a esse. Tum Appius, jam prope esse ratus, ut, ni violentiae 1

eorum pari resisteretur audacia, victum imperium esset, 1

Non erit melius, inquit, nisi de quo consulimus, vocem 1misisse: et ad Valerium, negantem se privato reticere, 1lictorem accedere jussit. Jam Quiritium fidem implorante iValerio a curiae limine, L. Cornelius complexus Appium, £non cui simulabat consulendo, diremit certamen. Facta- tque per Cornelium Valerio dicendi gratia, quae vellet, jquum libertas non ultra vocem excessisset, decemviri pro-

3 positum tenuere. Consulares quoque ac seniores ab resi- fduo tribuniciae potestatis odio, cujus desiderium plebi imulto acrius, quam consularis imperii, rebantur esse, cprope malebant, postmodo ipsos decemviros voluntate abi- rre magistratu, quam invidia eorum exsurgere rursus ple- cbem. Si leniter ducta res sine populari strepitu ad consu- rles redisset, aut bellis interpositis , aut moderatione consu- 1lum in imperiis exercendis, posse in oblivionem tribunorum 1

4 plebem adduci. Silentio Patrum edicitur delectus. Ju- pniores, quum sine provocatione imperium esset, ad no- Imina respondent. Legionibus scriptis, inter se decemviri £comparabant, quos ire ad bellum, quos praeesse exerciti- abus oporteret. Principes inter decemviros erant Q. Fa- cbius et Ap. Claudius. Bellum doini majus, quam foris, 1apparebat. Appii violentiam aptiorem rati ad comprimen- idos urbanos motus: in Fabio minus in bono constans, c

5 quam navum in malitia ingeninm esse. Hunc enim virum, segregium olim domi militiaeque, decemviratus collegaeque tita mutaverant, ut Appii, quam sui, similis mallet esse. IHuic bellum in Sabinis, M’. Rabulejo et O. Poetelio addi- rtis collegis, mandatum. M. Cornelius in Algidum missus pcum L. Minucio et T. Antonio, et K. Duilio, et M. Ser- \

f io: Sp. Oppium Ap. Claudio adjutorem ad urbem tuen-am, aequo omnium decemvirorum imperio , decernunt. fXLII. Nihilo militiae, quam domi, melius respublica cadministrata est. Illa modo in ducibus culpa, quod, ut 1