DE VENAÆTSECTI ONE ö
vt ne rationem quidem vllam illius in enarrando habuerit? Etenim& quòd illud non impropa-· Euerit ad certos affectus reliquorum pręſidiorũ more, ipſum referendo indicare,& cauſam ob quamid probauerit præſcribere eum oportebat. Atque hie in huius præſidij viribus enarrandis tantopere inops fuit, vt neque id ſignificauerit recipiẽdus ne ſit an poſthabendus vſus illius, neque vnquãquid de illo ſentiret proferre auſus fuerit, niſi in vno tantum, vt ſuperius dictum eſt, affectu. Quan-quam vel ex ijs quæ ipſe reticet, opinionis ſuæ ſummam manifeſtam facere videtur: nequaquam 5enim, ſi vſum illius probaſſet, ſilentio præterijſſet. Neque etiam cum minima quæuis quæ ad leuandos affectus accommoda erant, deſcribenda putaret, hæc vtpote tam magna, aliquem etiam ſi ab eonon didiciſſet, propria opera conſequi poſſe perſuaſum habebat. 8Qnibus Ralionibus Braſſſtrati Sectatores dugma de Non Secamdæ venæ tuerentun. CAP. 2.Auſa verò, ob quam venæ ſectione ipſe non ſit vſus, fortaſſis diuinatione opus habere cui-8 quam videbitur. Quſ enim quis reſcire poſſit quòd ea ipſa Eraſiſtratus cognita habuerit, quorum nulla diffuſa oratione ille mentionem fecerit? Nihilo minus fuere non nulli qui in explican-da illius ſententia quæuis vaticinari conati ſunt: verum hi dum inter ſe ipſos, diſcrepant, in ma-ximis erroribus verſari, manifeſte funt deprehenſi. Nam nemini ex illis eadem ſtat ſententia:&quod multo grauiſſimum eſt, neque ab ipſis Eraſiſtrati commilitonibus, diſcipulis q Chryſippi FCnidij, quo primum auctore de explodendo venæ ſectionis vſu dogma ſuſcitatum eſt, de illius ſententia quicquam certi conſtitutum eſt. Hæcautem quæ Apœmantes Strato q; protulerunt planèridicula ſunt: vterque enim dicit perdifficile eſſe venam ſecare, vel ob internotionem vaſis, vel obarteriæ inciſonemmocumentum quippe illico ingens imminere, ſiquando loco venæ arteria diui-datur. ¶ is addunt ꝙ quandoque aliquis præ timore mortuus ſit:& alter etiam ante vaſis ſectionẽ,alter verò eo iam ſecto reſerari nunꝗᷓ potuerit, tũ quòd quidam irreparabili ſanguinis fluxu defecerit. S ed prætereo illa quoque, quæ à reliquis dicuntur, nam alij quidem eorum aſſerunt vacuationismenſuram coniectura aſſequi multo eſſe difficillimum, ideo q; neceſſe eſſe, vt aut diminute euacuãti nihil plus contingat: aut mediocritatem excedenti maxima impendeat noxa: quid enim(aiunt*illi venæ ſectio modum exuperans, à cæde differt? Alij verò dicunt, ꝙ cum tranſultus ſpirituum ö(græce paremptoſis) ex arterijs in venas flat, neceſſario inanitionem ſanguinis per oſculorum re-ſerationem ipfe ſpiritus ſequatur. Sunt& alij qui affirmant venarum euacuationem inflamma-tionis affectu inarterijs iam conſtituto, planè ſuperuacaneam eſſe. Atqui vniuerſa talia quanquamcredibilia alicui appareant, ſunt tamen re vera falſa, indigna. que quibus adhiberi fides debeat: quę.his omnibus longe facilius habenda fuiſſet, ſi hæc in medium protuliſſent, quæ dicta fuerantd cæ- Gteris quibuſdam, qui ex ſuccorum natura diſputandi initium deprompſerunt. Et quanquam veladuerſus hos longiore ſermone alicui conueniret inſtare, huius tamen rei impræſentiarum ea pro-ter nulla eſt occaſio, quia orationem ſie in immenſam prolixitatem excreſcere oporteret: prætereanihilobſtat quo minus ea quæ tum ab Eraſiſtrato, tum à quouis alio ex Chryſippi diſcipulis dictaſunt, reprehendere aggrediamur. aQua fuerit Eraſiſtratt Opinio de Ortu Febris e- Juſbammmatiomis, ac de ipſarum Medela. CA P. 3.Ommodiſſme igitur ſermonem mihi inſtruxiſſe videbor, ſi prætermiſſis alijs ab ipſius Eraſiſtrati placitis initium fecero, orationem q; ipſam quãiũ eius fieri poteſt breuiſſime abſoluero. 1Cœterum ille arteriam ſpũs, venam aũt ſanguinis, receptaculum eſſe aſſerit: Deinde verò vbi gran-diora receptacula diuiſa fuerint, magnitudine quidem illa diminui; numero aũt effici plura: ac cumnullus locus detur vbi circa:erminum vnius, vas aliud non exiſtat, illa vndequaque per corpus de-lata in tam minutos fines deſinere, vt contentus in illis ſanguis præ extremorum oſculorum conni-uentia intus retineatur: ob id q, etſi oſcula venarum arteriarum ʒ inter ſe vicina ſint, ſanguinem tñproprijs terminis circumſeptum, ac nullibi in vaſa ſpiritalia inſillentem permanere:& eouſqʒ ſanẽanimal legibus naturæ dirigi:Simulat q; verò cã quædam violenta irruerit, tum ſanguinem ipſumin arterias transferri,& animal iam neceſſario ægrotare: Cauſas item huius rei aliquas, pręcipuã q;illarum ſanguinis multitudinem eſſe, à quo& venę tunicã diſtendi, reſerari qʒ fines qui prius clauſifuerãt, trãsfundi ẽt in arterias ſanguinẽ: qui poſtea ſpũm à corde delatum perturbãs, ei qʒ mot ſuũalteranti reſiſtens, ſi quidẽ e direcio atqʒ ꝓpe principẽ partẽ conſtiterit, iã id febrim eſſe: ſi aũt ab ip-ſo retro repellat᷑ ac in finibus arteriarũ condenſet, inflammationem tum exiſtere. Et talibus ille ra-tionibus inflammationem ex plenitudine adſtruit. Verum quæ ex vulneribus contingit, eã quo-que ſanguinis ex venis in arterias tranſultu cauſari ait, cuius rurſus tranſultus cauſam illam quæ adeuacuationem fit, ſucceſſionem eſſe putat: Cum enim ſciſſis arterijs, poſt inflictum vulnus ſpiri-tus vniuerſus ex læ ſa parte effuſus fuerit,& periculum inſtet ne vacuus fiat locus, ſanguinem illotempore, ſpiritus euacuati, qui que locum illum prius replebat, greſſum per oſculorum reſeratio-nes conſequi ſolere: Si ergo ſpiritus foras emiſſus fuerit, hunc quoque effundi: occluſo autem illoatque obſerato, etiam hunc vi ſpiritusd corde demandati impulſum, in locis vulneri vicinis cunctũcoaceruari,& ea ratione inflammationem efficere. Sed concedamus age ipſi quæcunque hoc tem-pore de febribus& inflammationibus dixit, vera omnia eſſe: nam alibi demonſtrauimus ea nihilin le veri continere: Doceat igitur ipſe nos iam medicaminum ſeriem. Ait enim cum in multisalijs