52

Disputatio VII.

rZ8

*39

§. 26. Eo autem naturali beneficio con-traPrincipem uti potest nemo; cum sua Prin-cipem tutum sanctumqüe prüftet Majestas; econtrario Summum illud Jus pro lubitu inquosvis delinquentes redte exerceat. Occur-140 rit vero hic quaestio ; an Princeps suppliciummortis, quod gravioris alicujus delicti reo ir-rogari jubet Jus Divinum extra catum etiamextremae necessitatis remittere & ita in poenisistis dispensare queat ? Quo eam rite decida-mus, ante omnia disquirendum, utrum poenaedescendant ex Jure naturali. Hoc enim, siab unico Grotio/. 2. de J. B. fif P. cap. 29. num.4. &feqq- discedamus, hactenus sensere omnes;qui ea propter, quod scilicet primas & soluscontrarium defendere ausus fuerit, apud non-

141

142

147

148

152

154

Cap. IU

gentem & coadurn. Cruciatusquisque post delictum perpetitur in c ° f s Jtia ; sed illos nemo sibi ipse inse rt ; JVmala facinora conscientia fiagellenM &illi tormentorum Jit, rationem pra* et uJ*d - fiP- 97- quod perpetua ill.m soWi^JJ^verberet. Hinc primam & maximo« 1 f vefjepwnam dicit peccassenec ullumlud fortuna exornet muneribus suis, Wfjatffvindicet, impunitum esse, quod sceleris i»J c nC ji#phciumfit. Ex hisce (ponte fluit co» \ jj,tam falsum esse, poenas esse jurisquam »dvvxrov hoc est, seipfirm c

posse.

P

§. 27. Deinde jus

naturale f

le, §. n.l.def.N. G. & C. qU

143

---- r -— 7 y- --.^ ^ '■'■-i. Q,

nullos offensam contraxit.^ Grotii vero argu- clam providentia constitutum sit, Ltl

menta a triplici poenarum fine petita vix tantimomenti sunt, ut exinde, quod vult, evinci

1 - _ _ _ 1 • . i , .

144

I4S

lmp. noster. Quae nihil aliud est,

. , ... - „ . na illa lex animis nostris imprefla, 4 a <r

queat; ideoque aliunde nobis praesidia peten- tia fig 9 sanctitate Divina tanquam a ^da, & m vane conjiciam, firmiora. Scilicet dam pendet & dirigitur. In ea e#» V.ex natura Juris naturalis & poenarum hoc de- mentum suum habet jus naturale, D ° n mmonstrandum est. Etenim poenae ut instigari- flendi, in voluntate DEI ac impet* 0, dein

146

”deO s

hoc bonum & malum non indepe 11absolutum; sed suam habet nor© an ^i r^ tDivina Sanctitas. Non enim fi° nun $ jideo existit tale, quod fit bonum ^sed quod Divinae Sanctitati velvel ad versetur. Quoniam veroist a £iC0 /.,vi.

eist. i'

DEO remitti possent: adeo eistm irtabile ejtj, ut ne ab ipso Deo quidem ® 'jjtss jlGrot. 1. 1. c. 1. n. 10. At gratiam p p e ^ifecisse DEUM in propatulo e ss' r)V> c ’

Caino, ita Lamecho non tantum pc • (0 ,

licet a quoquam violarenturqua? hi admiserant,cidia erant imo parricidia.

atrociffim»

- Etenim poenae ut infligam -. -.._.. . ^

tur, mandatum superioris alicujus praecedat pium quidem obligandi consisti j , riune cesse est, quod inferiorem obliget primario hujus juris nempe in bono & mst^ „£0ad obedientiam & secundario deinceps pro-pter supervenientem inobedientiam ad poe-nam: At jubendi facultas praesupponit impe-rium in personam, cui jubetur; quam alias,nisi obnoxia esset ejus imperio, sibi nullo mo-do obligare posset. Jus vero naturale neque -- x —.. ^

ex imperio DEI in homines proficiscitur, ne- tabilitatis expers est,ejusdem quo 4 aque ex se habet aliquod imperium in homines, nis particeps redditur, quod ab ea n ' %propter quod eos obligare queat ad poenam, tur. Quod si igitur a naturali j u ^

Prius manifestum est; quoniam Jus naturale ctis constituta: essent poena 3 ,non propterea jus est, quia divina? voluntati DEO remitti possent: adeo enin 1placet, sed quia ejus objectum in se continet ' " ’ ""” sr2

manifestam & intrinsecam vel bonitatem vel malitiam ,•quae mentibus nostris insculpta est, & infixa

Mnicuique nofirum ejus rei aversatio, quam natur a da- -,--- . ..

14p mnavit. Sen. Epifi. 97. Idcirco facultas hujus sanctos quoque & securos prallst'

Juris obligatoria recte a plurimis Moralistarum , mmnum H

ponitur m ObjeSto; non vero in imperio velvoluntate DEI; quippe cum jus naturale an-te imperium quoque statuatur. Hinc MartinoBonacinae describitur, convenientia & disconve-nientia rei cum re£ta ratione. Hinc, quae dictan-tur in jure naturali, non tam pueeepta nuncu-pantur, quam principia nobiscurn nata , nofirisqueanimis inscripta. Tbeol. Mor. tr. de LE. disp. 1.q. i.p. 2. num. 7. Ex his alterum fluit, nem-pe quod jus naturale in se consideratum nonsit cum aliquo imperio conjunctum. Hoc e-nim dictamen rectae rationis; ut alias vocatur,non ab alio extra nos, sed in nobis ab intel-lectu exercetur, qui statim , quid licitum, _ ? ... .„ rr .._.„

vel illicitum, quid honestum vel turpe, quid sibi ipsum vindices inferre ma n , v

peccatum vel non sit, pronunciat. idem est, -"--

quod Vasquius ait: l. 2. q. 90. a. 1. n. 25. Innobis , qui judicium naturale participamus , lex natu-ralis vel potius legis naturalis applicatio ejt non im-perium , sed judicium , quo nobis regulam naturalemapplicamus, judicantes quid bonum , quidve malumfit. Ita judicii quidem vestigia hic deprehen-

di

150

s 1iioVV

non esse juris naturalis poenas, j :vo eodem eas tollere vel ad A

gare haud potuisset DEUS.

rum standum esset autoritate

qui.

I 5 I

Noacbum demum pojt diluviumAntediluvianorum conceßb nonvasl e t jj^'concludendum foret, non psafl*rum irrogationem tam diu f Li ^ e ,- 0 ib r ^

eK

& potius ad earum executioneiu

strictos mortales: imo un

p y

alienam jurisdictionem & Retnp ü

H _;j ,,1*.:__ r. _1 - - JirrnlllTl

-53

si quid ultimo supplicio dign UI ^

juri naturali repugnare »ut

adhuc reprobas sequelas tacea >

non postremo loco habenda, 4 s

reus poenam constitutamne in conscientia excusatusamplius teneretur criminis;rejecimus. Liquet igitur

dimus, nulU/mperii. Et quaeso, quo pacto proficiscantur ex jurehoc exerceri nosser? In se insum certe imne- Drrncenisse naniram. Iit denn i

- ^

hoc exerceri posset? In se ipsum certe impe-riura habet nemo; imo imperium & coercitioex sua natura differentiam postulat inter co-

prmeepisse naturam, ut delinetur, sed tantum non vetuifl® ■fieret.

4

110

w

4 '

N

tS