666

^Disput. XXX. Cap. /.

videtur involvere indemnitatem ratione damniex hoc delicto in lacientem redundantis, de cu-jus prormffionis obligationepostea dicendi lo-cus erit. Suscipitur itaque ,ut dictum, per hancclausulam facies meo periculo , omne periculum

17 & damnum. Sed non satis excussum est , quaratione id fieri postit, & quaenam obligatio in-ter eum, qui facit aliquid periculo alterius, &qui id alteri quasi injungit, oriatur. Id vero

18 forsan exemplis, ut puto, clarius apparebit. Oc-currunt duo exempla huc spectantia §. 2. J.Mand. quandosc.creditori, volenti agere cumfidejussore ( quod jure antiquo facere poteratnon excusso debitore principali, secus ac jurenovo ubi fidejussor ad beneficium excuffionisconfugere potest Nov. 4 C. 1.) ex causa fide-jussoria, mandat fidejussor, ut cum debitore L-gat periculo ejus , dicitur esse mandatum mandan-<

*5> tis & mandatarii gratia contractum. Imo ad-huc hodie , ubi plerumque fidejussores renun-ciare solent beneficio excuffionis, cautelam dantfidejussori, ut petat suo periculo & fumtibus princi-palem excuti. Cum enim hoc non noceat credi-tori , fidejussori vero prosit, merito ad hoc potestcompelli. arg.l. 2. §. •y.ff.deaqu. pluv.arcend. Benetamen monetB. Dn. Brunnem. ad cit. I. 22.«. 4.hanc cautelam esse intellfgendam exteris paribus,fi scii, ^qne facile excuti postit debitor.Dn.Praes.Caut. C. S. 2. c. 6. n. 23. Struv. Ex. 47. th. 43.

20 in /• A* quodnam negotium ita mter fidejus-sorem & creditorem intercedit? Relpondet prome Paul. ini. fi mandavero 22. §. 2.Jf. mand. cre-ditorem hic fidejussoris negotium gerere, adeo-que mandati obligationem oriri, vi cujus conse-quitur, quod minus a debitore accepit. Vi-detur quidem agendo contra debitorem propri-um negotium gerere, sed dum facit periculo fide-jujforis , hactenus negotium ejus gerere dicitur.Conf. I. fi mandatu meo 4 5. §. ult. eod.

21 Alterum exemplum est, quando debitor ro-gat, ut ipsius periculo stipuletur creditor abeo, quem ei delegat in id, quod creditori de-buerat cit.§. 1. Itidem hoc casu subest manda-ti obligatio, quamvis rursus creditor suum hicnegotium gerere videatur. Unde & hic Paul.

22 incit.l. 22. dar actionem mandati utilem. Ast curutilem ? quia hoc in casu magis proprium nego-tium gerere videtur creditor, cum tamen actiodirecta tendat ad hoc, quando quis simpliciter

2Z negotia alterius administrat ex mandato. Sedotiosum sine dubio erit, anxie adhuc inquirerean utilis, an directa detur, cum & Paulus, subti-litati juris alias assuetus in I.46. ff.de N. Ceft. fa-teatur, jam tum tempore ejus supervacuamfuisse hanc subtilitatem, ubi conceptio formula-rum , ex quibus fundamentum suum haec distin-ctio unice petebat, fatente ipso Paulo non ob-servatur, prssertim cum utraque actio ejusdempotestatis, eundemque habeat effectum. Sic

quamvis alias, quisecuraturum abalio solutio-nem promisit, liberetur, si omnem ojperam im-penderit ut alter solvat, solutionem tamen ob-tinere nonpotuit;Dn. Praes, i» mt. ad Lauterb.tit.D.V.Obf.verb. curabo. Aliud tamen est, si simulfuopericulo promisit, quia bog casu promissor fi-dem ejus sequitur. Id. cit. I. Mev. 6.dec. 405.

24 Expeditum ergo hactenus est, obligationemmandati quandam hic sese exserere. Sed itanou tatis excuffumnegotium, mandatum enim

ex tlt ;■>

non esse unius generis apparetdat. & tit.jf. & C. de fidejujf- ^ ut’ 1 ?

jr;Jfores& mandatores conjungunfp s /i<l { J l

dubium sit, dari quosdam mand^l

ribus non absimiles^

Videlicet duos diversos con trfl ^dati nomine Romani infignivc run ’Germani etiam nominibusmandati Ipecies est, cumin ter .mandatarium, qui & procurans _ s ^nit, agitur principaliter den e £° ^proprio nomine mandantis a yef° e \Upiendis Germ. Vollmacht. apf f 1

inter mandatorem, ceu spec> 3 .gdii 0 ^.,!/vid. tit. de fidejujf. Amandator. & c * 0 np s ’ |Il (|/tamen procurator dici nequit’ friAjt 1

ter, sedpraparatorie ex juss u i

quasi ex fidejussione contrahit ur ’ u< |crediti principalis vel etiam 3MOX celebretur inter credito s ,^principalem debitorem, atqu e \ 0 cs stt pf fconciliatore eo, quem mandatores ir^tium expediatur. Excell. Dn. Scm

o.

Rom. Ex. 28 .th. 8r. Nonergo'^in^jFaut procurator, qui feil. alie°° n . stg $ fihit, adest, sed creditor suonegotio commodoque contrahi^.lgsi^jjfjujfu & mandato alieno, qui

se suscipit, auf des andernW ffrt ’

sagen, & sic multum differt a /

" -"‘ft s/

terim tamen cum utrobique e0ti '•..htL

A

/J

,nrei M -*»

Unde & jure Romano qmultum intererat, anquis ut

dati locum habeat, factum est' ^dati plura de hoc genere fuerm 1

cit.l. $. 82 . rflh oC ^)i

Quanquam itaque mandatu p C |i|

cedat fidejussioni, tamen ^ cCl] ^cjuris Romani ir.ulris modis 3 ,f

hic superest. Sic (1 ) sid e A /Aje ‘jquam per stipulationem §• 1 ■ J Iaai >do quis suo periculo eremsensu hoc fit, hinc etiam im w *literas, nutum, per facta ?

ceffario inferunt, imo etiamquae loqui non possunt, jV

agatur, quae omnia longe a n 1 e Jfl Ct o , f

iioa°.i

*»■*>#*

j „ cuU 1 P [

ro ut mandator teneretur, \ $ -V

aderat negotium b. f & si c ) u o f ( ßt

ra relinquebatur judicandi

priori vero negotium ^ r . !- ca ri^ 0 fis

terminos conventionis in j uC y 0^b e ' ^

poterat /. quicquid99.jf.de V-° ' 'nA/

ad J. tit. desidej. §. r . 0 \,\\fX A

(2) Mandatorprincip ale ^dej 1 '

quam causa ejus praecedit’ rj

accedit saltim natura si n ° n ifi ^ c i W

jujf. ibique Dn.Jo. Sa«n- ^9,

cit. I. quod tamen tantum /

postere & absurde quisquod jam tum factum sit, V'>

Ium esse mandatum dicitur J i^rf 0 JflfV'In effectu tamen videtut ‘j' 10 ^ £ {o 2 { °se sive quis mandetyiit Ti tlllS 'kJ,

lo suo pecuniam det, ^ ve fp t .S(^ 0 ,.c e( l; W.

Hucsine dubio collima vlt J A/l

1 fi.maml.ub] quis maudaver ^

cius Titius Cajo suo falutetn- i

dem dicas proPublioAdevio