298

2)ifputatio XIX. 7)isqu. Vll.

d«'

Ypr CP '

de eo quod certo loc. cesianslucrufU ■ r I)s) nmno opponitur. Ergo hi fidejunor^^nl,damno vitando, sed potius de ^ ucr °^„ e d^ 1 . 9

usuras usurarum petendo ; ^nam ^oia^^

tamen per jura vulgata manifeste dispohitur,quod cedens nihil amplius juris in cesiionariumtransferre valear, ac ipse habuit; L. nemo plus 54.

'i-T ff.de dlnjers. R.J. Et quae exceptio obstat cedenti, _ - - L v e ru '" v»'

etiam ceffionario obstet. Brunn, de cefßon.aäion. lucrum continent. Fidejustores ffutf f u st6.». 2. Jam autem ne ipse quidem Credi- tatis damnum incurrerent, siu. Ü v x^ en ^dfitor usuras usurarum petere posset, cit. L. 28. solvere compellerentur; QuodmP ^ e jöl |0 (C.deUsur. adeoque mulro minus fidejussores ex tanto magis est attendendum, ' re ssus P ^ipjure cesto eas exigere poterunt. Sed nec ob- bus indemnitatis nullus plane r & - di u

stat iis, quae hactenus dicta furit, quod hac ra- adversus debitorem principale 111 ’^ at nn° v ^ etione primi fidejussores nihilominus damnum nis cestit , adeoque in mero ac pu^sentiant, cum tamen eis indemnitas a fidejusso- fantur. Jam vero jura omnia^

20 ribus promissa esset. Quia htec etiam promisiiostricti juris est, nec ultra suos terminos exten-denda ; In tantum etenim indemnitas promissafuit, in quantum primi fidejustores pro princi-pali debitore solverint, hoc est, ad tantam pe-cuniae summam restituendam , quanta in cesiio-ne creditoris expressa reperitur. arg. L. fi ita21150 .ff.de V S. Itaque promisiio indemnitatisad usuras usurarum extendi nequit, cum de il-lis tempore contractus ne quidem cogitatum22 fuerit. Neque etiam primi fidejussores pro- , .

prie pro damno reputare possunt, quod usurae lendos non esse. Et ita

r;- '1 ,erO £ä P r ^se ^

damno vitando sollicitis, quam m lo cs0 sij

inhiantibus. Et quod is, qui P etlt ‘’ t0s iS"^'cturus est , in eo durior est causa P etleo.11.ff.deR.fi -

w?

ii'

His igitur de causis existimatum ^ or ii’^ gr

desFriderici, tanquam tertii ndej^

mnitans, ultra solutionem sortis fgiit 1 ,,

hterentium usurarum,usque ad alte 1

quia tum cursus usur' - ,m fstit ur ’ „nisf jlcap. i.

rum

c 0"

ad ulteriores usuras usuf a£U j gIlt ei ,[l

,ü 5 '

usurarum ipsis denegentur, quia in L.z.inf.ff. de Anno 1654. declarandam este

DISQUISITIO VIII.

Exceptione divisionis, non obstante obligatione insolidum, etiamp 011

tam opposita.

$ U M M R I yA.

C Afus. n.r.fieqq.

Rationes dubitandi, n. 3. feqq.

Rationes decidendi, n.g.fieqq.Decifio. n. 19. 7

iTlOstquam ergo secundum ea, qua? dicta suntg in casu proxime praecedenti, hteredes fi 7dejussoris indemnitatis Friderici id obtinu-erunt, quod ipsi ad solvendas usuras usurarum,ad quas patruus eorundem Petronius , conde-mnatus videbatur, non essent obstricti: resta-bat tamen adhuc quidpiam in sententia conde-mnatoria de anno 1654. quod illis durum vi-debatur. Non enim avus Fridericus fidejus-sor indemnitatis exstiterat solus, sed cum eosimul Ernestus & Joachimus, nihilo tamen mi-nus sententia condemnatoria de tota summa a2 Petronio solvenda loquebatur. Unde natacontroversia: An saepius dicti nepotes haeredes-ve rotam sortem 1000. fl. una cum usuris,quemadmodum patruus ipsorum in sententiade anno 1654. condemnatus fuerat, solvere te-

-.°L

° F»

cum fidejuberet, non minus ac reurjuffores indemnitatis manifeste , ( j u iii u ‘'pa-runt, quod omnes & singuli m *° l „js {i<l . (v■ - -- - - - ^ {«/.'• 1

f.ti 4

ti esse velint, & sic beneficio divi

ciarunt, juxta tradita Hering-^.

».53. Sicut ergo quilibetfavoi -1

. r~i _ _ « fl jffl ^ 1 *\0

nunciare potest. L.iy.C.depaä.

lum apparet, quare Fricterici reI1 faI n

in‘

invalida sit, adeoque ejusnepof^.^-iP' ^renunciationem, quam obremss

lidum obligari videbamur, ad »° 0 .

tem cum usuris. c un' £t,r °

Verum enim vero, quia ex “^#0 X&'

piam a nepotibus Friderici P r ° eS jph .,i>,

stumsiebar, quod primi fidej 11 ^

- - 4 — 1 - ' —irati’

nem erga fidejussores indemn'pT j v i{s< ,r ‘ 0 ,r _I J: u.-I_ _ <-onnd e l .„siri 1

&0>

nerenturr

semel diviserint, & ab uno con - nt n^ 11 „ne' 11 ss, • • ■ _ me

Z Neque vero leviter nepotibus obstabat,quod memorata sententia in instantia appella-tionis confirmata suerit, atque in rem judica-tam transierit. Jam vero rei judicata? omninostandum. L. fin. C. quomodo & quand. jud. fient.

4 prof. In tantum, ut licet per errorem vel ini-que pronuntiatum, tamen auctoritas rei judi-cata- salva maneat. L. 65. K. 2. fi ad SC. Treb.

5 Unde nec instrumenta noviter reperta atten-

6 duntur; L.^C.dere jud. Imo m casu nostrone quidem dici potest, Petronium inique in so-lidum condemnatum esse. Etenim Fridericus,

demnitatis tertiam partem P enCr> ‘(fefl itiU J')sed & pro obtinenda satisfacies, 02°^$in locis quibusdam impetravere

creditor sibi praejudicat, quod Aseris’ ^ r ^loltrontom l*nnnfC ^

5 ^ st

pro rara solventem sponte &ail "fi itor cs ,l! stjst'dem sine protestatione. L-fi^!. e

* »0»

dem sine prorestarion

paä. Et ita petitionem ab ip

sam redintegrare, juris ra ri u Sj^j-e 5

per L. Liberum finit. 1 6. CJeßdefij)

Contra bonam fidem ageretur, . ^

- - - - territi r,.

principales, postquam d« u ”^ e nti

( ti>-

runt, nihilominus solidum f r £^ lS fl5 -tere vellent. Cum transacte 1 ^ ^

lar» & in quantum tran« a6

Dll,

s

fi'

c.

%

C

'I

V

t K

ffi,

%

S

s

X