102 ,

Par. I.

De Planorum

rum alter maxime refrangibilis refrangatur ad P, &alter minime refrangibilis ad T. Dico, quod, simedium, ex quo radii incidunt, foret adhuc rarius,ut dictos radios adhuc magis refringeret, putamaxime refrangibilem versus /, 8t minime refran-gibilem versus tum p X t major angulus evade-ret, quam P X*l. Id quod gradatim sic de-monstro.

Cas. i. Ponamus primo, quod recta IX, se-cundum quam radii incidunt, sit ad refringentemsuperficiem obliquissima, ac ducatur quaelibet rectaP D eidem superficiei normaliter insistens in D, &secans refractos radios in punctis T, P, t, />, & I Xproducatur donec istam P D secet in/; tum in lineaA D quaeratur punctum quoddam B hac lege, utductis Bf B P, fiat X / X T :: B f f B P. Li-quet ergo, quod, si minime refrangibilis radius in-cidat in B versus/tendens, is debet versus P refrin-gi; quippe cum ex hypothesi sit B P. B/: : X T.X/ hoc est, sinus incidendae ejus &c refractionis»sicut sinus incidentia: & refractionis alterius minimerefrangibilis radii I XjfTT.Quamobrem, si suppona-mus hofce radios retrocedere, alterum nempe e mi-nime refrangibilibus a T ad X, & alterum a P ad B,8c maxime refrangibilem a P ad X, eorum omniumrefracti tendunt a puncto f\ siquidem notum est theo-rema, quod radii secundum refractum ejus retro in-cidentis, incidens vicissim sit refractus. Jam, cum ra-dii