§2 ALBII TIBULLI

20 Libatum agricolae ponitur ante Deo.

Flava Ceres, tibi sit nostro de rure coronaSpicea, quae templi pendeat ante fores.

Pomosisque ruber custos ponatur in hortis,Terreat ut sacra falce Priapus aves.

25 Vos quoque felicis quondam, nunc-pauperis agriCustodes, fertis munera vestra, Lares.

Tunc vitula innumeros lustrabat caesa juvencos:Nunc agna exigui est hostia magna soli.

Agna cadet vobis , quam circum rustica pubes30 Clamet: Io messes & bona vina date.

Adsitis, Divi: neu vos de paupere mensaDona, nec e puris spernite fictilibus.

Fictilia antiquus primum sibi fecit agrestisPocula, de facili compofuitque luto.

3 5 At vos exiguo pecori furesque, lupique ,

Parcite: de magno est praeda petenda grege.

Non ego divitias patrum, fructusque requiro,Quos tulit antiquo condita messis avo.

Parva seges fatis est: fatis est requiescere tecto,

40 Si licet, Sc solito membra levare toro.

Quam juvat immites ventos audire cubantem,

Et dominam tenero continuisse sinu:

Aut,gelidas hibernus aquas quum fuderit Auster,Securum somnos imbre juvante sequi.

45 Hoc mihi contingat, sit dives jure , furoremQui maris, & tristes ferre potest pluvias.

Jam modo non possum contentus vivere parvo >Nec femper longae deditus esse viae :

Sed Canis aestivos ortus vitare sub umbra