toi ALBII TIBULLI

Illa regat cunctos,, illi sint omnia curae,30 Et juvet in tota me nihil esse domo.

Huc veniet Messala meus, cui dulcia pomaDelia selectis detrahet arboribus:

Et tantum venerata virum, hunc sedula curet :

* Decem h*c 3 $disticha, qui-bus Elegia II.claudebatur >cum superio-ribus mini-

Huic paret, atque epulas ipsa ministra gerat.

* Haec mihi fingebam, quae nunc Eurusque, Notusque _Jactat odoratos vota per Armenios.

Num Veneris magnae violavi numina verbo ?

Et mea nunc poenas impia lingua luit ?

me cohsreirtia, huc tratrstulit Jof Sca-liger.

Num feror incestus sedes adiisse Deorum ,Sertaque de sanctis deripuisse focis ?

Non ego, si merui, dubitem procumbere templis,

Et dare sacratis oscula liminibus ;

Non ego tellurem genibus perrepere supplex ,Et miserum sancto tundere posse caput.

45 At tu, qui laetus rides mala nostra, cavetoMox tibi': non unus saeviet usque Deus.Vidi ego qui juvenem miseros lusisset amores ,Post Veneris vinclis subdere colla senem j

Et sibi blanditias tremula componere voce,50 Et manibus canas fingere velle comas.Stare nec ante fores puduit, caraeve puellaeAncillam medio detinuisse foro.

Hunc puer, hunc juvenis turba circumstetit arcta:Despuit in molles & sibi quisque sinus.

55 At mihi parce, Venus : semper tibi dedita serviitMens mea: quid messes uris acerba tuas ?

ELE GIA