144. p TO ILE M.ſurtt, tam in menſuris regionum, quàmfiguris, tanquam haudquaquam ab hi-ſtoria rectè deducti, quemadmodumij, qui maximam tabulæ partem Euro-pæ attribuerunt, tam ſecundum longi-tudinem quam latitudinẽ, propter ftequentiam& uarietatem locorũ impo-nendorum.Aſiæ autem ſecundum lonitudinem nimium reliquerũt ſpaciũ.Echyz uerò ſecũdum latitudinem pro-ter contrariũ, etenim ob cauſam hãc,ndicum pelagus, poſt Taprobanẽ adSeptẽtriones cõuerterunt, cum ipſis tabula obſtaret, quo minus ad ſolis ortũprogredi poſſent, nihilq́; tale haberẽt,
qͥd ex contrario ſuper Scythia, Boreæ
ſubiecta deſcribere poſſent, rurſusq;occidentalem oceanũ ad ortum uerte-/runt, obſtãte eis tabula, ad diſtantiammeridianam, quum nihil ibi ſeu interioris Libyæ aut Indiæ uaſtitas cõtineret,quod occidentali littori propter loco-rum frequentiam opponi poſſet.
Quapropter tales, cum terram uniuer
ſam oceano cingerent, à cõſcribendiserroribus incipere uiſi ſunt, hiſtoriã(ad impoſſibilia detorſerunt. Nos uerò
in diuiſione tabulæ præfatũ errotẽ eui
tare poterimus, ſi diuiſiones ita feceri-
mus, ut regiones frequentiores, aut ſo/
læ ſint, aut cũ paueis tabulam ſortian-tut, ſecũdum maiores circulorũ diſtantias in frequentiores uetõꝭ& quæ nonadeò multa inter cipiunt totæ, cum pluribus ſimilibus, ſub una cõprehendan-tur tabula, in minoribus circulorum diſtantijs. Haud enim neceſſe eſt, ut om-/nes tabulæ inuicem ſint commẽſuratæ,ſed ſolum ut in ſingulis inuicem cõſer-uetur ratio, quemadmodũ cum caputſolum depingimus, ſolum quæ capitisſunt, aut quum manum ſolum quæ ma-nus ſunt ſolum. Non enim quæ capitisſunt cum manu iungimus, niſi cum ſubuna figura totum facimus hominem.
Quemadmodũ enim nil impedit totũnonnunquã augere, nonnunquã ueròminuere, ita nil impedimento erit, expartibus, cum per ſe cõſtant quædã obcapacitatẽ ſupponendarũ tabularũ au
G EO GR APH.
gere quædam uerò minuere. Nec mul/tum à ueritate aberit, quemadmodumin principio compoſitionis præfati ſu-mus, li lineas rectas, ꝓ citculis incidẽti/bus per partes tabularũ inſcribamus,lineas etiã meridianas haudquaquaminclinatas, ſed& illas inuicem æquediſtantes, quamuis euim uniuerſi habitabilis, tam latitudinis, q; lõgitudinis termini, ſecundũ magnas ſumpti diſtãtiaspræcipuas in extremis circulis faciantmutationes, nõ tamẽ ita in ſingulis accidit tabulis, ac ideo ſecũdumrationemparalleli, qui bifariã incidit tabulã, adcirculum maximũ, neceſſariũ dicimus,ut q́; plurimas faciamus parabolas, neper totã diſtantiam tabulæ, id quod in/dagamus, quęrere cogamur, ſed ſolumillud, quod ex ea à medio eſt ad alterũextremorum.
N YAENAM PER SING VLAStabulas aſcribere congruat.Cap. II.
7 Ali igitur præſi uppoſitio-ni innitentes, Europæ diui
8 ſiones, decem comprehenN demus tabulis. Lib yæ ue/0 rsd quatuor. Afiæ autemduodecim, in ſingulisc; ſupraſcriptio-nes ponemus, prætermittẽtes, cuiuſnãcontinentis tabula quæq; exiſtat,& q;magna, quasq; contineat regiones,&quãtationẽ habeat parallelus, qui permediũ illarum trãſit, q; exactiſſimè admeridianũ& quænam circũſeriptio totius fiat tahulæ, ſubordinantes per ſin/gulas regiones, ciuitatũ inſigniũ eleuationes, aflumptas ad magnitudinẽ die/rum in ipſis. Situs uerò ſecũdum longitudinem ab diſtãtijs meridiani, qui eſtper Alexandriã, ſiue ad ortũ, ſiue ad occaſummagnitudinis ferè horarũ æqui-noctiaſiũ. Et num ijs qui Zodiaco ſuntſubiecti, ſol ſemel uel bis, ſuper uerticẽfiat, ac quemadmodũ diipoſitus ſit adcõuerſiones. Quin& quãnam ſtellamfixam, ſingula loca in uertice habeantaddidiſſemus i in obſeruando appare-rent latitudines, ad æquinoctialẽ, 5
e