458
PERSIO
Da qui la mente eli smaltar ti venneCon auro trionfai le sacre imagini,
Precipui epici tra’divi enei fratelli,
Clic invian purgati dal catarro i sogni:
A questi tu farai d’oro la barba.
L’oro i vasi di Numa, e il rame espulseDi Saturno, e cangiò l’urne di Vesta,
E l’etrusche stoviglie. Oh de’ mortaliAlme curve nel fango, e morte al cielo!
A che dar agli Dei nostri costumi,
E lor grato stimar ciò che gradisceA nostra carne scellerata? È questaChe le casie stemprossi in guasta oliva ;Questa il calabro pel cosse in vermiglio;Questa ne spinse a dispiccar la perlaDalla conchiglia, e monde dalla polveDel fervente metal strinse le vene.
lime illud subiti, auro sacras quod ovatoPerducis facies : nam fratres inter alienos ,Somnia pituita qui purgatissima mittunt,Prcecipui sunto : stique illis aurea barba.
Aurum vasa Numce, Saturniaque impiliti aera,Vestalesque urnas, et Tuscum fidile mutat.
O curva: in terris animee, et ccekstium inanes!Quid juvat hoc, templis nostros immittere mores,Et bona Dis ex hoc scelerata ducere pidpa?
Hcec sibi corrupto casiam dissolvit olivo ;
Hcec Calabrum coxit vitiato murice vellus $
Hcec baccani conchce rasisse, et stringere venasFerventis massce crudo de pulvere jussit.