Band 
Tome huitieme.
Seite
420
JPEG-Download
 

410 NATURALIS HIST031IJE LIB. XXV.

eant, folia habet majora etiam cucurbitis & hirsutiora, ni-grioraque & crassiora, radicem albam & grandem. Haeeex vino bibitur denariorum duum pondere.

Item cyclamini radix contra serpentes omnes. Folia ha-bet minora, quam edera, nigriora que & tenuiora, fine an-gulis : in quibus albicant maculae. Caule exiguo, inani,floribus purpureis, radice lata, ut rapum videri poilit, cor-tice nigro. Nascitur in umbrosis : à nostris tuber terrae vo-catur : in omnibus serenda domibus, ii verum est, ubi fataiit, nihil nocere mala medicamenta : amuletum vocant.Narrant & ebrietatem repraesentari addita in vinum. Radixsiccata, scillae modo concisa, reponitur : decoquitur eademad craflitudinem mellis. Suum tamen venenum ei est : tra-duit tque, st praegnans radicem transgrediatur, abortumsteti.

Est & altera cyclaminos cognomine cissanthemos, geni-culatis caulibus, supervacuis, à priore distans, circa arboresse volvens, acinis ederae, sed mollibus, flore candido, spe-

ut & caput ab insolatu & pluviis vindi-care pojsit : inde persolata nomen. Pin-gitur à Dodonao j pag. 487. Vidimusin.Horto Regio.

1) Ou archon y comme 1 ’appelleGalien, liv. 6, de Fac. Simp. Med.p. 159. Cette dénomination archoníîgnisieroit oursin e , ou herbe auxours.

( 3 z) Description confirmée par Dios-coride , liv. 4, chap. 107 ; Lc par Ga-lien, ibid.

(3 3) Au poids d’une dragme , se-lon Dioscoride, ibid. Au relie, con-sulter anili Apulée, chap. 36 , tir. 1 ;mais ce dernier a confondu la persolataavec Ia personata..

(34) On le nomma aujourd’hui mê-me cyclamen , ou pain de pourceau ouSaint-Claude. Ce cyclamen de Pline,à feuilles tachetées , est celui dontClusius , liv. 1 , p. r 6 \, a donné unefigure vérifiée par le Pere Hardouin auJardin du Roi.

(35) Ivresse confirmée par Diosco-ride , ibid. , & par Théophraste , Uìjt*.liv. 9 , chap. 10.

(36) Dioscoride, ibid.

(37) Dioscoride, ibid-,

(38) Théophraste, ibid. dit que laracine de cyclamen, attachée au brasen amulette, accéléré l’aceouchemens.

(49) Le Pere Hardouin décide que