NATUR. HISTOR. LIB. IL 169

noftri caufa alit! Peftifera enim animantia, vitalifpiritu habente culpam , neceffe eft illi seminataexcipere , & genita fuftinere. Sed in malis generan-tium noxa eft. Illa serpentem homine percuflo nor*amplius recipit , poenafque etiam inertium nomineexigit; illa medicas fundit herbas, & fcmper ho-mini parturit. Quin*& venena noftri misertam in-ftituifte credi poteft ; ne in, taedio vitae fames,mors terrae meritis alieniftima, lenta nos consu-meret tabe : ne lacerum corpus abrupta disperge-rent : ne laquei torqueret poena praepoftera , inclusofpiritu , cui quaereretur exitus : ne in profundo quae-fita morte, fepidtura pabulo fieret: ne ferri cru-ciatus scinderet corpus. Ita eft , miserta genuit id,cujus facillimo hauftu, illibato corpore, & cum to-to sanguine exftingueremur, nullo labore , sitienti-bus fimiles : qualiter defunftos, non volucris, nonfera attingeret, terraeque servaretur, qui fibi ipli pe-riiflet. Verum fateamur, terra nobis malorum reme-dium genuit; nos illud vitae fecimus venenum. Nonenim & ferro, quo carere non poflumus, fimili modoutimur. Nec tamen quereremur merito , etiamsi ma-leficii caufa tidiftet : adversus unam quippe naturaepartem ingrati fumus. Quas non ad delicias, quas-que non ad contumelias fervit homini? In mariajacitur, aut, ut freta admittamus, eroditur aquis:ferro, ligno , igne , lapide , fruge , omnibus crucia-tur horis, multoque plus, ut deliciis, quam ut ali-mentis famuletur noftris. Nifi tamen , qua: summapatiatur, atque extrema cute, tolerabilia videantur.Penetramus in viscera, auri argentique venas, tk.