ua.ſta-do-eusorainir.er-an-necnet;ri-ai.ra-ant.

in-

DPO SMAT A. 182

eſtaperta pugna inter animalem& ſpiritua-lem hominem. Vnde neceſſe eſt, quòd di-ſtincti ſint affectus& potentiæ. Ait enim,Caro, id eſt, carnalis anima, concupiſcit ad-nerſus ſpirirum. nam pura caro non concu-piſcit. Inſuper idem Apoſtolus inquir,quod illud animal in ſpiritualem naturamconuertetur, ſpiritu ſemper eodem manen-te. Vnde diſtinctos eſſe omnino neceſſe eſthuiuſmodi homines niſi enim ſpiritus abanima diſtinctus eſſet, non dixiſſet ipſe Apoſtolus. Viuus eſt ſermo Dei,& efficax,&penetrabilior omni gladio ancipiti, pertin-gens vſque ad diuiſionem animæ ac ſpiritus-Echoc virtute intellectualis potentiæ, quæneſamah dicitur, vt ſupra& alibi ſæpe vi:ſum fuit.Omnis amma bona eſt anima noua, veniensab oriente. 1F. A. Defecerunt omnes philoſophi in-difſiniendo quid ſit anima. nec mirum,cum notitia de anima(teſte Ariſtorele) pe-nitus fit difficilimorum. Quod à Platoneexaratum eſt, in decimo de legibus, dicente.Qmualis anima ſit,& quam vim habeat, om-nes ferme ignoralſe videntur: ideo ipſe a-perto ſermone de eo loqui renuit, ſequensſecretiores theologos, qui in quibuſcunq;arduis negocijs relinquunt legentihus, quo-g rum