V

IN HERMANNUM.

continuationem fubiungat, ab anno 1054. dedu&am, unam quidembreviorem ad annum ulque 1066. ampliorem vero alteram ufque adMnum 1100. de quibus in sequentibus a&uri fumus.

VI. Mancum igitur hucusque, aut minus saltem exafitum in editisvideri poterat Hermanni noftri chronicon, dum illud fubito au£tiusmulto, magisque completum dedit Henricus Canisius Tomo I. anti-quarum leftionum vet. edit, anno 1601. &c. ex cuius editione pofbeain Bibliothecas Patrum Colonienfem T. XI. et Lugdunenfem T. XVIII.tranfiit, recufum-a lac. Basnagio T. III. novo editionis a. 1715.unde excerpta nuper dedit P. Bouquet Sodalis Maurianus in ampliifima I'ua collectione fcriptorum rerum Francicarnm T. III. et feqq.Ipfe autem Canisius illud suum chronicon depromferat ex Mfs. co-dice Auguftano monafterii SS. Udalrici et Afr<e, quod ipse in eiusfronte aflerit efie ab Urftifiano longe diverfifiimum et locupletius:quo etiam causa fuit, quod primo quidem communi eruditorumapplaufii fuerit exceptum. Necidfane immerito, quippe quod plu-rima contineret, quae in hucusque impreffis defiderabantur. Verumbrevi poft adverterunt fagaciores, molem illam tantopere dilauda-tam excreviffe ut plurimum ex interpolationibus codici Auguftanoabsque omni dele£tu infertis, et fine crifi exinde vulgatis, ac velHermanno pofterioribus, vel ab eius /altem manu alienis. Atquebine faftum eft, ut viri dofti non pauci, interque eos BollandianiHagiographi T. I. Sept. pag. 540. et T. VI. Iunii in appendice p. 89.Canifian* editioni, innumeris infuper mendis refperfo, minus fiden-dum rati, eidem priores editiones, etfi minus amplas, proferendascenfuerint, utpote magis finceras, nec tot erroribus obnoxias. Hocporro magis dilucidabit codicum manuferiptorum recenfio, quamhic inftituimus.

a 3

§. II.

A

Canis/ji.

KA.