M u f
D! u s 387
als: qualiter quis ad Mus. discipl.se aptare debeat ; quae utilitas litscire Mus. et quid distet inter Mu-sicum et Cantorem ; unde fît dictaMus. et quomodo íìt inventa ; quotsint instrumenta mus. soni; de nu-méro litter. et de discret, earum;qualiter flt mensurand. Monochor-dum; unde. dicatur Monoch. et adquid sit utile ; quot modi fint qui-bus melodia contexitur; quot fintvoc. discrepantiae et de diapason;demodis quos abusive tonos appel-lamus; de tenoribus modor. et fi-nalibus eorum; de regul. cursumodor. atque licentia ; super graec.notar. vocab. expositio; quid fa-ciendum sit de cantu qui in perpé-tue cursu déficit; quod stultor.ignorantia saepe cantum depravet;quod diversi diverfis delectanturmodis; de potentia Mus. et quiprimitus ea in Rom. Eccl. usi fint;praec. de cantu componendo ; quaesit optitna modulandi forma; qua-liter per vocales cantus posiuntcomponi; quid utilitatis afferantneumae a Guid. inventae; de pra-vo usu abjieiendo, et superfluisquorund. modor. differentiis; dediaphonie i. e. organo; de primomodo et ejus discip. cum differen-tiis; de tertio tono et quarto eteor. differentiis; de quinte et sex-to et eor. differentiis ; de sept. etoctav. et eor. differentiis. Bd. 2.6.230. Uebrigens wird diese Schriftunter die wichtigsten gesetzt, welcheaus dem Mittelalter, zwischen denZeiten des Guido und Gafur, übriggeblieben sind.) — Franco von Löln(ic8;. Gehört der Zeitordnung nachhieher, ob gleich, in der angeführ-ten Sammlung, seine Schrift erst>m zten Bde. S. 1 steht. Sie führtden Titel, Musica et Ars cantusmensurabilis, und enthalt 13 Kap.folgenden Inhaltes , als de défini-
tione Mus. mensurab. et ejus spe-ciebus; de définit, discantus et di-
visione; de modis cujuslibet discan-tus; de figuris s. fignis cant. men-surabilis; deordinat. figurar. adin-vicem; de plicis in figuris firnpli-eibus; de lígaturis et ear. proprie-tatibus; de plicis in figuris ligatis;de pausis, et quomodo per ipsasmodi ad invicem variantur; quodfigurae simul ligabiles sunt; dedis-cantu et ejus speciebus ; de Copulaund de Ochetis. Daß der Vers.der eigentliche Erfinder des musikali-schen Zeitmaßes sey, scheint jetztausgemacht zu seyn; so gar der ihm,gewöhnlich, gegebene Mitbewerberum diesen Ruhm, der, ein paarJahrhundert spater lebende Joh. deMûris, räumt selbst ihm diese Ehreein (S. Burneys Histor. of Muffe,Bd.2. S. 175 ) — Der h. Bernard(tu 53- Ihm wird ein, in dieserSamml. Bd. 2. S. 26; abgedruck-tes, in Gesprächen abgefaßtes To.nale zugeschrieben. Eine andreSchrift von ihm, De cantu f. cor-rectione Antiphonarii ist, im Art.Kirchenmusik, ©. 189 a. angeführt.)Abr Engelbert (s 1331. De Musica,vier verschiedene Tractate, Bd. 2.S- 287.) — Ioh. Aegidius (Arsmusica, in 15 Kap. Bd.2. ©.369.)— Marcherki von pavua (1274«1309. 1) Musica, s. Lucidar. in arteMusicae planae aus 16 ver-
schiedenen, größtentheils wieder ineinzele Kapitel abgetheilten Abhand.lungen. 2) Pomerium in arteMu-sicae figuratae in verschiedenen Ab.tyeilungen, als, nach einer Epistelan Robert, König in Sicilien, erst.sich De caudis et proprietatibusquando non faciunt in musica men-surata; de caudis et propriet. quidfaciunt in Musica. Die zweyte dePausis, welche zusammen den erstenTheil des ersten Buches de Effentia-libus Mus. mensuratae ausmachen.Der zweyte Theil dieses ersten Bu-ches handelt de Tempore; daszweyte Buch De impersecto tem-Bb 2 pore.