DE IDEARUM VITIIS, &c.

bet in proferendo , ita prolata , &audita similem excitat in mente au-dientis , adeo ut ex plurium vocumconcinna dispositione, animi conce-ptus integri facile ex uno in alterumtransferantur; cujus mirabilis effectustres tantum sunt causae: Prima, dis-positio in corpore humano ad di-versas voces articulandas ; altera,mens idearum formatrix, aut spon-te ,. aut ad normam auditae vocis;Sc postrema, consensus hominumin eadem voce, concepta:, vel conci-piendae ideae afficta : Artificium saneplane divinum, nisi in illud vitia ir-repsi stent quam plura, quorum tamenpraecipua sunt.

3. Primo, quod non omnibusvocibus clarae, & distincta idee cor-respondeant ut deceret; licet enimvoces medium sint quoddam interideas colloquentium, nulla tamenneceffitas cogit, ut quae idea sugge-rit loquenti vocabulum, omnino si-milis sit ei, quae suggeritur per il-lud idem audienti (neque enim adstabiliendam vocum cum ideis cor-relpondentiam concilium aliquod in-ter homines initum est) sed sufficit,ut loquens Sc audiens, per idemnomen , per diversas licet ideas, inidem consentiant objectum ; hincidearum orta confusio , Sc incertasiejpe numero rem advertentibus no-minum significatio.

4. PrXterea cum pro singulis qu$intelliguntur, propria, aut non sup-petant , aut non constituta sint voca-bula, cogimur, aut verborum cir-cuitibus , aut metaphoricis translatisrem, si non exprimere , saltem ad-umbrare ; & quod pejus, sponte inhtec. vita ruunt homines aut elo-

quentia: oestro, aut falsa quadam Ipe-cie venustatis , Sc concinnitatis al-lecti , qua suadentur id este perfe-ctius, & nobilius prolatum, nonquod per consuetas, ideoque magisacceptas 8 c proprias, aut voces, autloquendi formulas dicitur, sed quodlongius a vulgi consuetudine semo-tum phrases peregrinas , vocesquetropologicas (vitia nescio quo latoin lepores virtutesque mutata ) insuis expreslionibus accedit; quibusquam incerta: respondeant in menti-bus hominum idea:, quisque in Ceipso experiatur.

5. Insuper cum vocabula , nonmodo sint medium quoddam interideas colloquentium , sed prtetereamedium locum obtineant inter ideas'Sc earum objecta; hinc neceste estin usu sermonis , ut ab idea velutifluat nomen, Sc nomen exinde di-rigatur ad objectum per illam repne-lentatum; propterea vocabula, signaqua:dam ad placitum sunt relationemhabentia cum ad ideam, tum ad ejus,objectum, quorum utrumque signifi-cant ; quemadmodum enim prolatumnomen indicium est ide$, quam pro-serens mente habet , ita Sc indicatobjectum ab ea annotatum. Vcrtm-tamen non eadem semper est nominisinsignificando certitudo tum respectuobjecti, tum respectu idea:; aliquan-do etenim certiori significatione diri-gitur ad objectum, quam ad*ideam5aliquando certius ad ideam , quamad objectum, Sc aliquando pari velcertitudine vel incertitudine fertur inutrumque. Quid significetur per vocemhomo , nemini dubium; at a qua ideaprscisa- determinetur loquens , cumhominm dicit , omnino incertum;,

feilt-