Heroica.

72

Aspicit, & causam explorans plorare subaudit,Et lacrymis sine voce loqui.

Sentit amor lacrymas,pcnd ipla silentia sentit,Et voces sine voce audit; miseratus AmyntasAccurrit, claudaque videns insistere plantaA sii det, & gremio miseram amplexatus amicoAlloquitur nutu, sit amor vocalis utrique,Respondent, & uterque silet.

Mox plagam attrectans fractae dedit osculaplantae,

Palpavit blande, lacrymis alpersit amaris,Unguentum fuit ille liquor; tüm fragm/nevestisInduit, & levibus munivit utrimque bacillis ;

Crescebant umbrae interca, vergebat horison,Inclinante die, grex sponte ad ovile redibat;Adblanditus ovi, cervici imponit AmyntasMolle onus,& placida; furgens sub pondere molis,Hoc cantu socias pecudes mgrarnque bidentemEt proprium recreabat iter : Nunc , inquit,Amynta, est:

Nunc regem esse licet, mutavi insignia regni,Ncc Regem amisi, totum hoc sub pondere regnumO ! onus innocuum! o!facile& tolerabile pondus!Quam dispar moles hominum est! Tua sarcina,Christe,

Hrnc fuit impositum cervici attollere mundum,Et gemuit sub mole Deus: Tu sarcina nobis,Christe, levis, legesque tum tractabile pondus,Victorem vehis ipse tuum, Tu nobilis Agnus,Qui tollis peccata hominum; Tu me,stigne,tulistiEt pondus vis esse meum. O sine pondere pondus!

Ü me