Elegie.

76

Verum idem metuens, ne dira oblivio vixdumEmissos Orci mergeret in tenebras,Contemtique meum scriptoris aranea nomenOblitum turpi stamine praetegeret,Haerebam, incertufque animi jactabar, ut olimDeprcnsa in magno cymbula Carpathio,Quae, temere huc illuc aestu salis occurlantisPropulsa, alterna fluctuat usque vice.Vectorumque manus succuslibus exsternataLanguet inaurata pallidior statua.

At bene consuluit trepidanti Phoebus Apollo,Qui facilem nostra ponere sede pedemVisus,compositum dumme sopor occupat,ct noxJam ruit exactis humida sideribus;

Quo tantas, ait, usque moras ? numquam ne subauras,

Quod premis injusta nocte,feretur opus?Nam quod tu metuis doctis oblivia chartis,Cautum est; quem nosti, Vulpius ille meus,Vulpius Euganei flos ille & fama Lycei,

Cui decorant sanctas incluta ferta comas:

Qui corrupta situ magnorum scripta VirorumPromens indignis vindicat e tenebris,

Affert & Latiis hac tempestate Camenis,Quantum quisquam unus navus & experiensOlim (quum fera colluvies infusa GetarumAh! misera longum sedit in Ausonia)

Isdem si auxilii tetulisset, non ego flessemAmissas Artes stirpitus ingenuas,Exstinctumq; decusLatii,atque data omnia pessumObscenas diro turbine barbarias.

Hic