90 Elegii.

Quantum illi ereptum cst,tantumdem accedet adannos.

Patris, & illius quod fuit, hujus erit.

Vix ea: confestim concordi numine DivaeLanificam pensis imposuere manum.

Ante pedes ingens lanee melioris, in usumHaud temere expromi suetus, acervus erat.Nempe olim ut perhibent (terrarum quum solanondum

Deucalioneis mersa sub aequoribusFruges atque herbas, alimentaque caetera vitaeEfferrent, quam nunc, vividiore fatu)

Illo largifice passim de vellere ParcaeNebant longeevis secula Terrigenis.

Inde ergo sumunt, sibi dulcia pensa videri,Mirari & solito plus sibi posse manus.

Sponte sua festinat opus, nulloque laboreTorquentur fusis licia rasilibus.

Vincunt Tithoni, vincunt Pyliique senectamNeleidfe, & canae tempora Deiphobes.Phoebus adest, operique favens dum pensa mi-nistrat,

Pulcher & in longa carmina veste sonat,Intcntasque tenet cantu: velut excita somno,

Ex improviso de tribus una fororQuid facimus? clamat: fusos inhibete,sorores:

Plus justa en ductum lege fefellit opus.Dixerat, & demtura fuit. Ne demite, Parcae,Phoebus ait: fati pondus & error habet.

Quae fusis sunt ducta semel, rata tempora sunto:Nec meritum vatis munera tanta prement.

Non

! Not

• c

I ^

Ind

(

Vir

1

; hr

. h

Ver/FoAtf

D

Fata

M

Nili

Pr

Atb

Di

Magr

Ce

0

■ Her&

‘A

I