VII. Lustit icuncularum,

157

Patd. Quod nondum satis, suavissimi! —Caede finita felis abit, recumbit, & somnumsimulat. Literae interea pastori afferuntur.

Intrat frater, eum (fratrem) excitaturus.Clamat, movet, concutit — nulla responsio ! —Mortuus qui est emortuus manet. Prae horroreubi sit frater, fere nescit. Ambos illos convi-vas advocat; qui unguellarum felis vestigia sa-tis luculenta ipsi conspicantur Qui tamenfelis quietus dormit. Ut rem ipsam, quo-modo vere facta sit, frater experiatur, consiliumcaquit singulare prorsus Funiculo quodamemortui pedem a ligat; tumque rctrogredienspaululum funiculum attrahit, Quo eodem mo-mento felis, istud animadvertens, Dominum-que suum nondum plane mortuum credens fellasisti (bisellio; insiliens furibundus denuo ejuscollum incessit Frater suis ipsius oculis, fa-ctum quid sit, videt. Epfe luo manu statimprehenso felem perfodere vult; qui e fenestraevadit. Nec unquam postmoduin conspe-ctus est.

Omnes. Animal illud nefandum, exse-crandum !

££. Discerperent, si haberem.

Bey, Ego tamen, quo momento domum ve-nero, comprehensum felem meum in albini pro-jiciam Quin hodie adhuc.

Paed Illud, dilectissimi discipuli! in aliudpeccaretur extremum! felibus vitam , iisque mu-res capere permittamus! Ad id creati (natij sunt.Sed ne nimis familiariter cum iis ludite; & nilunquam vobismet nocebunt,