DE USU AUCTORITATIS. r 8 ) Cap.hlalloqui , quum modo insslsto mentem no-stram , aut phantasiam afflari , eique cogi-tationes insolitas , divinas , sanctas affundipersentiscimus , ad easque producendas nosnulla opera nostra utimur. Itaque si quishac via experiri velit, utrum a Deo affle-tur , perpendere debet omnem notionumsuarum originem & seriem , atque tunc sta-tuere A causa aliqua superiori se agitari, quumclare agnoscit , earum cogitationum , quasanimo volutat, nec se, nec externa ulla ob-jecta causam esse.

4, ; Sensu vero scire possumus Deum Oua ratio,nobis loqui , si is verba ad aures nostrasfundat, auf alia signa suae voluntatis ocu-Reumsen-lis, aliisve sensibus objiciat Ita Adam, Camus, <uum viaNoernus, Abrahamus, Moses, aliique, qui nt> ? a ' 1 °*ore ad os cum Deo loquebantur ; (a) certi qui ‘erant de divina loquutione. Ceterum quumdoceant Scripturae esse Daemones, qui nobisilludere po.ffiint, adhibenda est in consiliumratio: ut scilicet diligenter examinemus com-motiones a locutione illa in nobis excitatas,sententias ipsas, quas loquutor nobis com-municat, scilicet sanctae sint Sc honestae, nec-ne ; verae an falsae : signa porro . quae lo-quutor, ut sibi credatur, praestat. Uno ver-bo, quemvis potius credendum est nobis lo-qui, quam Deum, nisi certo constet, aliumesse non posse , nisi Deum. Cautos enim noshumanae , & daemoniacae imposturae fece-runt. Et haec quidem , quum judicandum

est,

(a) Quamquam cum Dei jingelo loquutos,sunt qui verisimilius putant , in primis B.jiu-gußinus.

T