V

I

5 nostri fer,lihrawi’ia fti ptr JtM mos \h»iio Ikii'k coptiskirnt km

ia j© 9 t CUfll

ixta D, Ihs; nullas maixtemiit, i;t, mi opp-ilatio ia ®talllC,dum

itatis. Coivwait; fei

idravemüt , !iam Iit, fedf'institi* v»ti’ones, fületuendo (i

rbVifa f' ■!'

AVCTORITAS. n

Est hxc delectatio illa victrix , feu volunta-tis nostfce inclinatio, quae iuxta eundem , *)semper est in nobis libera , sed non semper est bona.Gratia vera T)ei semper est bona , et per hanc fit, utßt homo honet voluntatis, qui prius fuit voluntatismala. Per hanc etiarrt fit , ut ipsa bona voluntas , quajam esse coepit, augeatur, et tam magna fiat , ut pos-sit implere divina mandata, qua voluerit , cum valdeperfecteque voluerit, Ad hoc enim valet , quod scrip-tum est , si volueris, conservabis mandata: ut ho -jno qui voluerit et non potuerit, nondum se plene vel-le cognoscat, et oret, ut habeat tantam voluntatem >quanta sufficit ad implenda mandata. Sic quippe ad-juvatur, ut faciat, quod iubetur.

Est haec ipsa,quam theologi Augustiniani vo-cant gratiam ex natura sua efficacem, qua Deusomnipotentissima voluntate volentes ex nolentibus fa-cit, ut loquitur S, Augustinus, versatiliilli opposita , hominis arbitrio relicta, quam vo-cat 8. Augustinus auxilium sine quo non , quam-que primo homini jn statu integritatis tribuit:fikiam, inquit, ***) reliquit in cius libero arbitrio,quoniam liberum arbitrium ad malum sufficit, ad bo-num autem parum est, nisi adiuvetur ab omnipotentibono: quod adiutorium si homo ille per liberum arbi-

*) De grat. et lih. ari. e. IJ. **) Epist. 18 /.

*'*) De eorreph et grat, c. II.