dio, quam rationi. Hinc est, quod velle bo-num mihi adiacet, perficere autem, non inve-nio. Hinc sicpe multa bona propono, sed quiagratia deest ad adiuvandum infirmitatem meam,ex levi resistentia resilio et deficio. Hinc ac-cidit, quod viam perfectionis agnosco, et qua-liter agere debeam, clare fatis video. Sed pro-priae corruptionis pondere pressus ad perfec-tiora non assurgo. O .quam maxime est mihinecessaria, Domine! gratia tua ad inchoandumbonum , ad proficiendum, ad perficiendum.Nam sine ea nihil possum facere: omnia autempossum in te, confortante me gratia. O verecoelestis gratia, sine qua nulla sunt propria me-rita, nulla quoque dona naturae ponderanda!®

Quid vero aliud loquuntur ac spirant oratio-nes singulae tum communes Ecclesiae , cum eti-am privatae fidelium ? quae ipsae ansam et. occa-sionem dederunt hostium gratiae deterrimo Pela-gio in 8. Augustino jaculatoriam illam, quamfrequenter in ore habebat, carpendi orationem :da quod iubes et iubc quod vis , in libris confessio-num expressam. Qua'de re ipse locutus, Qiiidautem , inquit, meorum opusculorum frequentius et de-lectabilius innotescere potuit, quam libri confessionum,mearum ? cum et ipsos ediderim , antequam Pelagia-np< sueretis e reti risset t in eis certe dixi IDeo nostro, et