CARMINUM I IB. I. ^

Parte alia vates, quanquam clementia tristi ^Ciede super miserorum animos inflexit, & udisExtorsit fletus oculis, non segnior instatSacrilegas imis evertere sedibus sedes.

Hortaturque suos , stipulas atque arida porroLignaferant,pinguique albentem sulphure sylvam.Ipse facem dextra quassans, laquearibus ignemCedro intertextis & odorifera cyparissoSubjicit : undantique extemplo vortice flammaCorripuit tabulas, & pictum fornice culmen.Jamq; trabes & tigna ardent: jam summa ruinamVulcano populante trahunt fastigia, & unaExculptse circum effigies regumque deumque.

Nec solidi Belum rigor seris, & sequa gigantiTutatur moles. Solio dejectus ab altoIpse suam vasto sub pondere proterit aram :

Quo casu perfracti artus, humerisque revulsumDiflultat longe caput: at liquefactus ab igneIt truncus rivis flammaque ultrice metallumExuit humano simulatum crimine numen.

Non tarne impietas Babylone ex tincta,nec omnisContinuo populi furor & vesana quievitRelligio. Taxi nigxa densissimus umbraLucus erat, juxtaque excisum in pumice vivoAntrum ingens, torvi sedes antiqua draconis :Quem Chaldsea metu magno perculsa colebatTollentem cristas > & sibila colla tumentem.Speluncse ante fores putri tepefacta cruoreFumat humus semper: moestisq; altaribus extantCorpora cassa boum, & stillantia viscera tabo.

Ille fero carnes circum depascitur oreImprobus ingluvie dira : caudamque revolvensArrosis pigram super ossibus explicat alvum.

Venerat in lucum primi sub lumina solisVictor Achsemenides, votivaque sacra parabat,Magna voce vocans angue. Et, Deus ille profecto,'