CARMINUM L IB. I. 'f?

Est, ait , ille deus : vivitque&vescitur aura.£therea : neque nos, Daniel, ludibria falluntPontificumque artes. Hunc ergo pronus adora :Neu differ meritos incendere thuris odores.

Cui vates alto suspirans pectore fatur.

Ah ! mihi ne tantum spera suadere furorem,

O princeps, rituque animum scelerare nefando.Scilicet auctorem vitje , immortalis & amImpius ejurem dominum desertor, ut atrisLiventem syuamis, 8c pastum cardibus anguem,Muneribus discam venerari & sanguine fuso TQuin potius fatalem urbi da tollere pestem,Huncquelevare metum populis. Nec tela requiro:Horrendos dentes licet & rabida ora venenoExertetferus, atque oculis vomat acribus ignem.

Annuit Ifacidar votis Cambyse creatus.

Ergo adipe & pingui medicatos unguine villos,Idaeamque picem ferventi incoxit aheno.

Tum massam subigens molles conformat in offas,Atque fera: immanes pandenti gutture hiatusObjicit. Illa suum decepto corripit oreExitium. Pix namque arctis sub faucibus haerensLuctantem abrupit discerpta per ilia vitamCum sonitu : latet immenso sub corpore tellus.Hebraeus magna senior cum voce profatur:

En cui vos tostas fruges & pinguia, Medi,

Exta serebatis pecudum. Formidine pulsaConsulite, eque adytis propius jam quaerite fortes.Sic ille insultans. It maestamfama per.urbemInterea, & centum ferit aures turbida linguisFanda infanda ferens. Miscentur cuncta tumultu:Lymphati coeunt pafsim per compita cives;Matresque atque nurus thalamis fe ferre relictisNon mores, non ipse vetat pudor. I licet omnesDita superstitio stimulis haud mollibus egitIn furias, Jamque insanis ululatibus arma,

G