C P'MINÜM LIB. II. TU'Et metito quando Uranie me denique temnit.

O quoties molli sub gramine fontis ad oram,Dumcrispa: tremulis vibrantur flatibus undas,

Htec memini dixifle jocantibus ! Ite Favoni.

Sic vos Chloris amans sertis fragrantibus alasInnectat, roscoque capillos perpluat imbre ;

Terte illi, supplex Lycidas rogo , ferte salutem,

Et desideria , & mnecti suspiria cordis ,Questusque,& lacrymas,& adhuc improspera vota.Dicebam ventis , retulerunt omnia venti ;

Sed frustra, quando Uranie me denique temnit.

Huc ades 6 philomela: tuos nam s;pe doloresFlens ipse audivi memorantem ; St sepe vicislimOre favens nostros studuisti audire labores.

Si tibi dulce meum quicquam fuit, ocyus alisCaeruleum per iterdelabcre, qua nemus ingensHospitibus Musis felices educat umbras.

Hic illam invenies hic me sua vincula primumImplicitum tenuere ; & vincula ferre juvabat.

Sic dices, philomela : 6 docti gloria coetus ,

Misit me Lycidas; an adhuc tutis'? Et tamen oli mNifalsosibi plaudit, amabas hunc quoque, diva :Plurima namque aliis occulta aperire solebas.

Et cum triste vale ferret, complexa serenoMulsisti vultu lacrymantem, Sc dura querenten*Distidia ; & reditus spe folabare suturi.

Interea fruges jam septima demetit gestas,

Promifli nec spes reditus tamen ulla refulget.

Quod si etiam durant fastidia , protinus atroIndignantem animam prarcludi funere cernes :Inque meo leti tumulo celebraberis auctor ,Causaque : nam hoc tumuli scribetur marmorecarmen.

Uianie Lycidam nimium aspernata peremit.

Hasc Lycidas: mistis sic fletibus excipit Mgo n.&gon. Mutantur pratis sqa gramina,fontibus und;.