C A P UT J, §. I. II.
XXXIX
a uparet ; concluduntur enim his veibis : Fu ut P t n!mns cxxvm. Finti Psalmus cxxix. Fi:rt < Jalmusvtxx.fehciter, quorum cluuîmaruMi nulla* in prscedeniilu notata* repente licebit. Oblervan*dum tandem est astquiu piaci,: imm inPompejsuo corist e, quippc in mulo n-adatusXXX. qui estposliamus libri 2. aut. a dai ti mes, hae Imbuian &. iniucta alias lormula mitili- : S. Zetio Ve-rotten/is de Genesi ; qua monere libifuuis voluiiîe videnir, oniuts tractatus huc usque titscri-pt >s ad eumdem auttorem mitio nominatimi perrinere. Equìdem inter undecim sequen-r.s tradatus , quus trinin else auctoinm in prosatone ad Appendicem Vidtbimis, ni mi-rimi duos Potami!, quinque ex liiiano,. ex Baid.o q;,atuor r omnes cujusque auctoris lilialidelcriptos, non autem alio» aliis inicrtos manuscripti prsf'eruntt quod lì in iphs additio-nibus constante!- servatum eli, cerei os quoque duobus libris dilliiidos unique alidori tri-hutos, eamdem in ratianem continue strip tos- multo eli probabstius.
Urgptur argomentimi ex stilo.- Proferuntur exempla ex iis pratfertim traîtatìbm ,quos Coutantius adjudicat Hilario* Hmc Aaìtor alicubi imitatus oftenditur.
ìnfignium Scriptorum exempla , qui alias imitati r totidem quandoque verbaexfcripfere.
Me ottima ex stili similitudine, quaî inter hos itniverfos interceda ,. piane confi mi a n.
'*• ■ tur. Qui enim ad vari ss adserendos auctores Iti i discrimen objecere , ii reste q lu-ti em , & jure hoc argtimeu.tum intendo unt, quamdiu Appi ndicis quoque ri a status unisuctoii adscribendi putabantur, quorum uudecim tractatiuun genus scribendi non tatti alie-nti m multo est a Itilo cereromm XCIII. quam varitim in ipsìs quoque inter se esse faciledeprehenditur. Eninive o hi non iinius, led trium audorum litnt fetus , quorum alter Hi-larim plano facilique stilo delectabatur Ruffinus vero, qui interpres quatuor Balilii bo-ni ìli arti rn a nobis probabitur, diligentiori liberiorique calamo tìfiis est; i’otamius tandemduonim tractatuum anctor Itilo piane inculco , obicuro difficilique iaborat, quakm in epi-stola ab Acherìo edita , Le in Appendice recudenda cognosceie licet. Icaque cimi hosomnes tam diverlorum S Clip to rum tradatus uni auctori tribù ere & adserere ex edito rumforma quidam conarentur ; justa de itili- discrimine oòjedio ingesla est , quam miramurquosdam fecisse minimi, aut levissunis de cauflìs eludendam pillasse. At ii undecim me-morati tractatus lecerna-ntnr T ut nos hat in editione jam fecirrrus ; quid objiciendum fi per-si de stilo ceterorum , piane riih il. est. Si quia lane in iis vol/endis ac revolvenuis se seal-quandiu exerceat, ut Auctoris higénium striprionilque genus incipiat degustare atipie di-stinguere ; is proludo nihil inventet, quod sire in lèntentiarnm, live in verborum , autsyntaxeos iasione mium eumdemque audorem ubi que non refe rat.
Proferamus ex. gr tractatus duos, oliin in pialli), C. & CXXX. nnne autem tract.21. lib.2. & tract. 7. lib. 1. quos P. Coutantius in Admonitione ad Hilarii Coiiimentariumin psaìmos num. 23. buie Pista vietisi Episcopo vind’candos fistpicatus est, propterea quotieasdem quandoque r ac totidem non numquam verbîs expressas Hilarii senrentias contincnr,qitse in ejus Commentario in eoldem psalmos leguntur; ex quo dijudkare, inquit, licet,qna-ìts lile , idoli Hi-larius, ad plebem fatttn rraciatus dixerti , qnalefve pojimodnm in commentar inniredegerit. Cum nimirtim in Veronensi editione duo tractatus recenlerentur in pialnimnCX1HC quorum alterum iisdem verbîs, ac in Commentario Hilarii conrinetur, exprellìnn,in nostrorumque codicum fine una cum aliis Hilarianis descriptum , suo auctori redditinnin Appendicem rejecimus , alterum quoque similia continentem eidem auctori vindstsn-dum Coutantius exislimavir, id conjiciens, hune prius scriptum ab Hilario, ut eo ftrnwnisin rnorem ad Fratres uteretur, glrertim vero esse htinc eumdem , sed allctterem factum abeodem Hilario , cum varios tractatus ad populum habitos super psalmos, in Commenr.i.ii
corpus