LXIV

Dissertationis I.

quos unius esse auctoris capite primo osteudimus , non aliam habere auctorem, quaraS. Zenonem Episcopum Veronensem , cui ilio* & tot variarum labium ac provin-

eianun co dicea , & tot Scriptorum testimonia . & Veronenfis etiam Ecclesia: traditi®vindicat ?

§. n.

Vulgare prcejudicium de S. Zenonis cevo fui Gallieno , quod unum haStems consti -

tutis opponitur , ad examen revocatur. Baroniì Ùghellique fententia de du-plici Zenone , quorum alter sub Gallieno flomerit , alter quarto sceculo tra-Statiam aufitor jtt , ormino nova. Untts tantum Zeno Episcopio Veronen-Jì Ecclesìa ex omnibus documenti agnitus , linde Baronius fententiam retra-ctavit. Prajudicii memorati origo & funàamentwn.

si argumentîs definito Auctore nihil de tesate ejus addere oporteret. Si eiam auctor

tradlatuum quarto seculo floruisse demontlratum nobis eli evidenter cap. 2. paiamsequitur Zenonem, quem tot & codicibus Le testibus Le Veronenfis ipsius Ecclesia ansi-qua traditione eorumdem tractatuum auctorem esse hactenus oslendimus, quarto quoquesecalo florere debmsse, ac inter eos profecto ejusdem secali limites , quos ex certissi-mis tractatuum notis jam prsslituimus. At huic argumento licet exploratisllmo unum illudvulgare pra?jiidiciiim opponitur, quo S. Zeno Gallieno imperante, leu terno secalo vixifise ereditar,' cui praejudico traditionis nomine Veronenfis Ecclesia: a non nullis divendito,ne se objicerent Cardìnalis Baronius in prima editione Martyrologii, Le Ferciinandus Ughel-lius tom. 5. Italia: saerse , duos Zenones Veronenies Epitcopos aUmittendos putarunt, quo-rum alter sub Gallieno, uti tradebatur, objerit, alter vero, qui tractauuuin tic auctor,

- floruerit se'.ulo quarto. Ât lì exploratum otnnino fecerimus , unicum Zenonem , cui fer-mones vindicari possmt ac debeant, ab Ecclesia Veronensi lem per agnitujn , Le suine qui- 4dem non terno, sed quarto secuio daruisse ; nihil erit amplius, quod xeponatur.

Ante Baronium , (qui primus duos Zenones nnllo documento intulit.eo solo argu-mento ductus, quod unum Zenonem quarti sedili auctorem fermonum certissime enguo--sceiet, alium autem sub Gallieno a Veronensi Ecclesia caliam de Veronensibus accepifiv set) de duobus Zenonibus hujus urbis Episcopis nemo umquam audierar. Huic qitidemopinioni ip(a Veronenfis Ecclesia: traditio refragatur aperte, qua: non nifi unum Zenonemsetnper agnovit , Le ita quidem ut, quem Sauctuin Le magnam urbis patronnm collisi,«uir.dem quoque fermonum scriptorem perpetuo habuerit. Id liquet ex umvenis vario-rum seculorum auctoribtis , quos pollilo ante sl egavimus, Le ex maiuilcript.s item omni-bus, quorum tres decimo tertio seculo strip ti fuerunt, unus autem ante noman cxaratusfuit, ut Ecclesia ipsi Veronensi in publicis officisi usui esser. Inter hac Veronenfis Eccle-sia: restimonia ammadvertenda praecìpue sunt illa Ratherii, & MI. Rem enfi s, qiiX majo-rem antiquirarem Le auctoritatem praeferunt. Ratherius ter, ut saprà innuimus, Zenonemejusdem tractatus auctorem allegar, & ubique eutn aut Beatum , aut Sanciam appellar ,quod is rum haberetur fermonum auctor , qui ab hac Ecclesia inter Sanctus colebatur.Advertenda autem potifiîmum lila Synodioe : Cam spedalis nofler Dottar atque provifir , Bea-tus ntiqne Zeno , dicat in sermone utique , quem de Juda filio Jacob limar nuru ipsius ele-gantissime composuit. Hic autem Zeno specitlis Dottor prvvisor seu patronus mister Le siisisemper, Le adirne est S. Zeno, quem id Ratherius simili formula in Apologetico pag. 3 66.tom. I. Spicilegi! Acheriani, ubi hafthuim ejus memorar, peculiarem wftrum patronum appet-iti. Ex manuscripto porro Remensi, qui aliquot tractatus inter sacra Veronenfis Ecclesia;

Hiystc-

s