I

Amen,

Amen.

»i

Erbum Amen, ut scribit Dur and, üb. 4. c,14. n, 6. est verbum Haebraicum, quasidicat, fiat nobis sicut oratio postulavit,& ut inquit S.Ambrosi sumptum estexApoca-lipsi, quasi dicat, verum est, quod sermo lonat,affectus sentiat, quandoque ponitur etiam provere, ut ibi: amen, amen dico vobis. Arnen,quod dicitur in fine Pater noster, conclusionisaffirmationem ostendit, & ideo hic nona po-pulo, vel Clero, sed ä Sacerdote profertur,cum ipse sit mediator inter Deum, & hominem.In aliis vero orationibus, quae in officio Ecclesi-astico dicuntur , Arnen exprimit potius affe-ctum optantis, quam conclusionem affirman-tis, ideoque congrue profertur ä populo, a quooptatur. Ideo autem Sacerdos in fine Pater no-ster secreto profert verbum Amen, in signum,quod Dominus vult orantes latere, quod aDomino exauditi sint, ne postmodum tepes-cant, & quia si alte proferret verbum hoc, quoaffirmatur orationem Dominicam exauditamesse, judicari posset praesumptio, & ostentatio[sacerdotis. Unde in fine Psalmorum, ubi nosdicimus: fiat, fiat, Haebreus legit: amen, a«men, quia, ut dictum est, hoc verbum vel re-spicit formam orationis, ut quod oratur, opte-tur, vel modum conclusionis, ut quod con-cluditur affirmetur; plura vide apua Dur and,lib, 4, frfp. I f.Y.A.

b 5

Am-