e Cap. 3 .E*f.denovi oper. nun-ciat.

f Cup.Tnnotuit.infin. e.dearbi-tr. cap. Si dili-genti . de forocompet.& alibip assim.

g Can. Proptersuperfluam. 21.& seqq. n.qu.< 5 . CanJmperta-li. 13. & seqq.XXV. q. 2. Can.Continuo . j.Can. Sjticum-que 35. & seqq.x). quadi. 1.

4. Differentialuris Canonici dMorali .

b Can. Violato-res. Xxv. quadi.i.EtCan.Jg/iwread. causa, q.2.i §- Sed notan-dum est . postCan.- Tgps fi in-competenter. 41.xj.quadl. 7 *& §-seqq.

K AdRom.13.&D.Petri Ep.2.cap. 2.

I Can .Duorum.Et Can. Si Im-perator .

8 Pr<enotiotlum Canonicarum Lib. I. Cap. II.

nem accipiat. Qua: regala ab Interpretibus recepta, nititur imprimis auto-ritate Lucii III. Pontificis [e]: atque huic ejus definitioni aliorum quoquePontificum autoritas quamplurimis locis suffragatur, in quibus ii decisionessuas, etiam inter Clericos, deque rebus Ecclesiasticis, ex Juris Civilis placi-tis mutuantur, aut roborant [f] - Imo non pauca ex Codice Theodosiano,ex Jure Justinianaeo, ipsisque adeo priscorum Jurisprudentum operibus, ut& ex Capitularibus Regum Francorum in corpus Juris Canonici translatasunt{g]. Idque evidentius cuivis apparebit Juris Pontificii Glossas atqueInterpretes legenti, quorum omnis ratiocinatio, legum ( quas paslim fir-mandis rationibus suis adducunt) non minus quim Canonum ipsorum regu-lis innititur. Denique ad demonstrandam Theologicarum ac Civilium ma-teriarum cum Canonicis cognationem sufficere videtur ,quod ut vetus Au-ctor , instituta Legis divina: cum Romanis legibus Collatione, utriusque le-gislationis miram consensionem j am olim ostenderat: ita & insignis superio-resaeculo Theologus, Angelus Clavasius Summte sute, qua conscientiae ,quos vocant casus, tradidit, Rubricas utriusque Juris , tamquam praeci-pua Decisionum suarum promptuaria, praffixit: Et Pontificia; scientia: cumaliis optime convenire probavit ante aliquot annos Laelius Mancinus in Pa-tavino studio Primarius Antecessor, integro volumine eam in rem serito rquod ^a.pa.K\ii?.av, stve Collationum y alias de Triplici Jure indigitavit . Sedquantacunquesit harum artium affinitas, quiatamen non eadem omnes viaincedunt, ä reliquis Jus Canonicum discrepet necesse est: cum diversam at»illis constituat disciplinam.

IV. Dissert igitur a Morum quidem Philosophia Jus Canonicum , tumquod divina potius autoritate, quam humana ratione regitur & fulcitur,(quemadmodum ostendetur ubi de ipsius origine sermo erit:) tum quodcuncta ad religionem reserat; ac denique quod ad singularia magis de-scendat.

A Theologia discrepat , quod ea rationes Philosophicas sacris praeceptisadmisceat, magisque in speculatione versetur : Jus nostrum Regulis Ec-clesiasticis omnino adhaerens-, rebus agendis & praxi maxime insi-stat .

Distat denique a Civili Jure Pontificium; tum materia, quod hoc sa-cras pr^cipue res & spirituales; illud Civiles ac fluxas, sive temporales tra-ctet : tum autoritatis discrimine, quae in illo politica est demere humana, inhoc autem multum habet ex divino, inspecta praesertim origine. Sanctoquippe d Spiritu manat legislatio omnis Ecclesiastica, cum ejus afflatu &gratia sancti Canones editi sint [h], ut libro sequenti demonstrabitur, ubide Conciliis agendum erit. Atque hoc utriusque Juris , potestatisque civilisab Ecclesiastica discrimen indicatur a Gratiano [ i] : cum adtduas eßeperso-nas quibus mundus iste regitur, videlicet Inegalem & Sacerdotalem : & ficuesteges prafunt m causis scculi , ita Sacerdotes in causis Dei. flegurn effe corpo-ralem irrogare p cenam , sacerdotum spiritualem inferre vindiciam : sicut enimut post subjungit ex D. Paulo [K])non fine causa Judex gladium portat, ita.non fine causa claves Ecclcfuc Sacerdotes accipiunt ; ille portat gladium ad vindi-£lam malefaßortm , laudem vero bonorum-, isti habent claves ad exclusionemexcommunicandorum ,& reconciliationem pcenitentium. Quae desumpta viden-tur ex pluribus Canonibus distinctionis [ 1 ] 96. Atque hae fere sunt generalesutriusque Juris differenriaesspceialia quantum ad Regulas & questionnum de-cisio-