bumZnre iocictatio vincula, atgue eae noüri Moores, nonäumprrere äociles, accexcrunt tamen L poüeris per mani>8 traäi-äerunt, gnn lvnzo uiu ürmatD, in eam tanäem conckitionemvenerunt, «t äo-rec /ex« , »or o»«»ro r» e»to po/ 7 ta
cxr/irmo»-ur, so ^7 g««»äa r//-e -'»eorea-rt, krnrc^ivr»/ rm-
^>b!'rr ^rvranrcirka co»c/r^»u rVr , N o!»»r«»r pr«?crprtr«»r /«t»-
xr->». Guter Deutscher, merk' dir das! hätte ein Schriftstel-ler der Vorzeit — mit gröbrer Schrift als ich nicht darf, undeinem Händchen mit ausgerecktem Aeigfinger dabey — unfehlbarhinzugesetzt-
74) In Luevici nominia maoula, Tternum xentis tu« äeäecU8,-mäscia, Iccierc, kurore, arrocitLte, perkäia, inNatituäine,rnaiitia, immanitste, memoranäum omnibna lseculia xorten-tum, iupra Kne8 bumani inori8 grallati» S8. Lertaüi in omnekacinu8. kenü nikil kakuilti, pr-eter unum koc, Ut scelerumcomxenäio omnea <j«i uuguam kuerunt m->Io8 vincere8, U. s. f-— Und ganz am Ende nennt er ihn: vexatorem xatri«, noltrioräinis xroäitorem, omni8 juris, omnium legnm transgrello-rem, proxuäium Kermani«, U. s. f.
7;) At tu v-ile cariüima pntria, cui sgo ptoäelie vdlebam, cne-xeram, non promiliiio lum. Velior Iisee umbrarnm luca, iiookatorum sutliore8 äev8, nikil te xrius, nikilgue pütii>8 in Vitakullle miki. dteguc moleliiu8 guicguam bsrrs nune, guamguoä nonäum tibi taliz kuerim, gualis ekle laborsbam. Vibienim vivere animue erat, pro tegne mori. — Und schon vorherbemerkt der Redner von dem Ermordeten: cujua ll nullum iniianll patriam bene meritum, nulla bona ixe8 eilst, vel ob iäMaxime illi äeberem»8 , gnoä is luo corpore primum kurentieimpetum excepit, ae in ie iple coniiimplit Lc. Ille enim bcobiens äocumentnm vobi8 reiiguit, gu» psllis guo conülin ävobia exterminanäa Lt. So starb nämlich Johann in EinemSinne wirklich für's Vaterland, wie er sich's, nur in einemandern, vorgesetzt hatte.
76) An diesen gehört, wenn er der Herzogin Eigenschaften rühmt,an denen es ihr wohl am meisten gebrach, tit ek, ut noli-86erm-mi, nikil Kusu« mulieris iorms prnltantiua, nibil moribualuavius j conlurtuäim dlanäius, II. s. f. Und doch wußten alle