z6g Ueber die Osnabrückischen Zehnten.
solvis-et, st prolixitc>8 terripori8 Lttnli88et iir-Mum titoluin possessionis, cioiäarri Vlsn^vai.'-äus in LvriodnNT nostram vsniens, jure Iiene-Lsiali praeclistas suriss äsciiriarn in inLnipnIisexe^it. 8en ills tsnäsiN ^'usrr'rras rsKulis cc>-LtrctLtns, in L^noclo plsna pro5es»u3 est, gnoäpro äeciina ejusclern suriae, st cnjnsäarn äo-inus, ^uL6 äs SAris ejnsäsni curias sollsota«8t, guas teutonics klocinis vosatur, non nisi
IV. 8oI. äsngriorurri, in kesto ksatoriirri 6 . st
6. pr 3 S 8 Sntan< 1 o 8 , ^rrrs 658 Lt scsepinr'NL.
I^os izitur eanäsrn institnrionein vsris liäelinin.rio3trorurn atts5tLtionik>»8 3pprol)Ltgrrt, tsrnpo-ris stisrn contractu rokorstsM, st corairi no-1>is liäeliter rstractatarn utrius^uo partis cvn-ssnsn 5ut> isstinivnio iriaznas L^noäns coniir-inLvirnn 3 .
Wie denn auch der Domprobst Lentfried, welcher1190 lebte, sich selbst
in rsAistro rsäituunr ecclssias crMeäralis
wohl nicht das Compliment gemacht haben würde,
Lzo Uentli'iäns kraeps8itu8 taöars pro
clsssrn 8oIiäÜ3 gnonäarn Oecinise, els1)oravi
V. inoltis 8iIiAini8 V. oräei st 8örni3, st VI.rnoäio8 tritici; st k. inolt. 8iÜZini3, I. rnolt.oräsi st lnoltinln avenas in Ll5tkäsn.
falls es nicht eine von den Bischöffen anerkannte all-gemeine Regel, gewesen, daß die Zehnten von denältesten Zeiten her, mit einer bestimmten Summe Gel-des oder Korns geloset worden. Man kannte denZehnten fast nicht anders als gelöset, so daß sogarder Bischoff Bruno, als er im Jahr 1251 einen Zehn-ten einlösete, sich der Worte bediente „ss reäeintio-nern reclernisss" oder wie die Worte lauten: