Pfalmus fe-cundus &Davidi uttypo, &Chrifto fi-guraro, lit-terali fenfutribuitur.

Prophetiae

genius.

Mirr^fis,

Scriptura»

femiliaris*

U PSALMVS II.

munerationem. Ille fuo afte&u beatus, hicmifer: ille fuo judicio ablolutus, hic reus :ille in exitu lastus, hiemoerens. Cui abfolvipoteft, qui nec libi innocens eft ?

ANNOTATIONES AD

PSALMVM II.

I. P. Jacobus Salianus Tomo $♦ Anna-lium Ecclefiafticorum veteris Teftamenti,Anno mundi i p 8 8. num, 3. & 4. feribit, du-bium efte non debere,quin de Chrifto Domi-no hicPfalmus intelligendus fit, cum varijsin locis Apoftoli eum de Chrifto interpretatifint: dubitari tamen pofte , anprimd de illoaccipiendus fit, & non potius primo & ad lit-teram de Davide,fed tanquam de typo Chri-fti, in quem verius & perfe£lius competant,quae in ip/o Davide aliquo modo completafunt. Videtur enim David, cum jam in re-gem Ifrael eftet receptus, & in monte Sionfibi regiam delegillet, hoc Pfalmo contraPhi-liftaeos expoftulafte, perniciem ejus quaeren-tes, & regnum Ifraelis diftblvere conantes,praedicereque , irritos fore eorum conatus.Neque veritati officit, fi quae de Chrifto luntinnovo Teftamento citata,ad litteram intel-ligantur primo competere alicui, qui figuram& typum Chrifti geffit: immo jucundius &clarius ea de Chrifto intelligimus, cum inipfius typo eadem contemplamur. LyranusHebraeos recentiores de Davide hunc Pfalmuinterpretatos ait; antiquos autem de RegeMeftia. Chriftiani paflim de utroque accipi-mus ; de Chrifto in re, de Davide in figura:&quidem utrumq; in litterali & hiftorico fen-ln. Vnum enim eundemque locum Scriptu-ras habere plures litterales fenfus,docet S.Au-guftinus non uno in loco. Figuratae enim, &tropicae locutiones , metaphoricae, atq; alle-goricae, geminam habent fignificationem,nativam atque adventitiam, quarum neutrahiftoricam iententiam excludit. Et ficut inallegoricalocutione nonnulla funt,quae trans-latione carent, ne allegoria in aenigma verta-tur, ita &in hoc, aliffque Pfalmis nihil ve-tat, quaedam elle fine figura, quae aut de /oloDavide, aut de /olo Chrifto dicantur. Negaricerte non poteft, quin Davidi aut totus, autmagna ex parte aptari pollit,quod certe fecitS. Thomas de Aquino.

II . Ad Verfum I. & 11 . Haec prophetia inPaftione Chrifti coepit impleri, & quotidiepaulatim impletur, Regibus & Principibusinfidelium in ejufdem Chrifti membra laevi-entibus. Hic enim Prophetarum mos eft,multa praedicere, quae non fimul, fed per lon-gum fpatium temporis implentur.

III. Ad Verfum III. Dirumpamus vinculaeorum,&c. Notes hic admoneo mimefin , feuimitationem verborum,quae ab alio dicun-tur, & quidem tacito nomine dicentis,efte inScripturis facris frequentem. Ita hic Davidufurpat verba Regum, populorumque oblu-fiantiumDeo & Chrifto: Dirumpamus vincu-la eorum . Sic Ilaias cap.zg. v. 13. ufurpat ver-ba Iudasorum fubfannantium, & irridentium

Prophetas: Manda,remanda , expetta , reexpe -fta,&c. Sic Ieremias cap.g. v. 14. uiurpat ver-ba Iudaeorum abhofte affli£lorum& valla-torum : Quare [edemus ? convenite, & ingredia-ntur civitatem munitam, & fileammibi,&c. SicPaulus l.Cor. 1 p. v. 3 2 .ex Ifaiae capite 2 z . v.l 3.ufurpat verba Epicureorum; Manducemus , 4 fbibamus: cras enim moriemur. Sic rurfiislere-miascap. 10. v.n. imitatur verbaChaldai-zantium, loquiturqne Chaldaici: Elahaia di -fcemaia vearka la abadu, iebadu me ara umin te -cbot fcemaia . Id eft: Dij, qui calos & terram nonfecerunt , pereant de terra ,& de his qua fub ca-lo funt. Vide Cornelium de Lapide traden-tem canones, qui facem praferant Prophetismajoribus, Canone 1 p.

IV. Ad Verfum VII. Paulus ad Hebraeoscap, 1. adducit teftimonia veteris Teftamen-ti ad afferendam divinitatem Chrifti, & in-ter alia verfu adfert ex Pfalmo fecundoillud : Dominus dixit ad me ; filius meus es tu,egohodie genui te. Docet Apoftolusifto teilimo-nio, Chrifto attribui filiationem fpecialem,

ua non conveniat Angelis, quamvis illi fintlij adoptivi, & inter hos praeiiantiftimi: un-de plane fignificat, Chriftum dici in eo locoFilium Dei naturalem a Patre genitum; quodverum efte non poteft, nifi Chriftus fit Deus,ficut Pater eft D E V S, & nifi perfona fitdiverfa ab illo genita. Vide Petrum Arru-balemTomo z. in primamPartem S. Tho-ina, Difput.f>4. cap.i.n. 1.

V. Ad Verfum VII. Ego hodie genui te. Deverbo hoc Prateriti temporis ifta monendusmihi videris, bone le£for. Generatio Filij Deineq;jam finem habet,neque unquam habitu-ra eft: non quia necdum perfe£fa fit, fed quiaeadem ipfa perfe£fa ab aterno, in aeternumperleverat. Generatio enim Filij paflive, noneft aliud,quam ipfe Filius ut ex Patre exiftens:a£five autem eft ipfe Pater, ut eft intele&nfuo producens Filium. Quare quemadmo-dum Pater & Filius fecundum eas rationesfempiterni funt, ita etiam fempiterna eft',femperque durans Filij generatio. Itaq; veraeft lemper illa Patris oratio ad Filium:Eg-o ho-die genui te. Non autem fequi, imperfe£tamefte Filij generationem,exemplo declaremus.Si femper duraret vifio parietis, diceretur pa-ries femper videri, non quod paries imperfe-£e videretur, fed quia vifio parietis alioquiperfedfa & tota fimul, perpetuo eadem ma-neret. Ita fit in generatione Filij aeterna.

VI. Ad Verfum VII Idem ApoftolusPaulus, qui ad Hebraeos I. v. 15. accepit haecverba ,Ego hodiegenui te ,de aeterna Filij genera-tione; accipit A&orum cap, 13. verf. 33.degloriofa refurre£ione Chrifti. Hinc ergore£fe atque folide probatur, ejufdem lociplures effe pofte litterales fenfusaequefigni-ficantes. Quod etiam Angelicus Doftor af-firmat 1. p. q. 1 a. 1 o. in c. Quia , inquit ,fen-fus litteralis eft,quem auctor intendit: auttor au-tem faerx Scriptura Deus eft,qui omnia fimul fuointeUeclu comprehendit , non eft: inconveniens, utdicit Auguftinm hb. u. Confefiiohum ,fi etiam fe-cundum

Probatur exHoc PfalmodivinitasChrifti,

DeclaraturgeneratioFilii Dei.

Eiufdemloci pluresfenfus litte-rales,