4

Atixilium cHficacis gra-tiae,

drtomom-su^en, unde

^ di&um.

14 i

P S A L M V S XXVI.

atzerfatur inimicum i quando jnftiti® poenasfdmpcuras frenos laxar. Aliter tamen in Deo,atque efl in homine l homo averteris faciem,mutatur; Deus autem immobilis,ea de caufsadicitur avertere faciem, ut dixi, quia precesnon exaudit, i/upplicibus non placatur, lednoxios ple&ir inexoratus, & rebus ipfis ofteri-dit fe hominibus infenfum . Hujus autemaVerfionis cauflacum alia non fit, quam iraDei concepta in peccatum, en rurfum orat,imas ex olus fibras odij; Ne declines in ira a fervotuo, hocefl, ne iratus mihi ob peccata meatergum obvertas, & abfcedas & me. Hoc ite-rum ex translatione di&um, ab ijs du&a,Theodoreto refte, qui cum irafcUntur, aveflovultu &obverfo tergo, in aliam viam decli-nant, nt inimici alpe&um & alloquium earatione devitent.

14. 2o» dytzv n fza , Ke^iov ^tjjc tu>,

Tibi dixit cor meum; Dominum requiram: ro yrgo-cotiTTGv c m Kv/in fyrytTct ), faciem tuam Domine re-quiram, Quit vero ad faciem tuam, hoc eft,neque ad gratiam in hoc iiiundd, neque advifionem tui beatificam in coelo, meis ullisviribus natura: pervenire poffum 5 Adjutor meusefio , & ad faciem tuam utroque modo fum-pram, nimirum ad gratiam, favorem > & tu-telam tuam, ac denique ad claram Dei vifio-nem auxilio tuo infallibiliter perveniam: nederelinquas me, homo enim, qui fibi relinqui-tur , periti quem aurem Deus derelinquit,eumhominem fnis viribus relinquit» O miferabi-lem , quae fibi reliitum, a Deo dereli&umexcipiet, vitae conclufionem! S.HieronymUs,Pagninus, Felix, Cajetanus, Nebienfis , &paraphraftes ChakLsus, ex Hebraeo dicunt;Auxilium meum fuitfi , fenfu & nexa perindebono: commemorat enim auxilium ac bene-ficium antehac prsefiitum; A djuror meus fui-fti: tum in futurum orans continuationem au-fcilij fibi prajftari; Ne derelinquas (inquit )m&,neque dejpicias me Deus fal&tatis meus , 0 <rwr^falvator meus. Perit removeri duo, Dereli-ctionem & Delpicientiam. Perditur homo,qui & Deo fibi relinquitur; Ter ditio tua Ijrad ,id efl, ex te: tantummodo 'in me auxilium tuum ,Olea: 1;.verf 51. Deferit autem aliquis aiium,quia delpicit illum: defpicit vero, quia velignobilis ortu, velflagitio contaminatus efl:.Sum equidem ego natura fragilis, fi&us exterra, & culpa mea corruptus, attamennede-fpicias me Domine, opus manuum marum,tume creafli; ne defpicias me Deus falutarismeus, tumefalvafli*

Vbi Vulgata habet; Ne derelinquas me, Grse-ce dicitur, yJ, dyromo^ocxlc-pg yz, ne proijciasme,dm yero^spo^dg rr.g (moflxg, ut firholiaftes qui-damGrocus hujus etymologiam vocabuliri-matur,* translatione (corti, quse tanquam in-utile excremenrum ferri reijcitur. Juxtahocetymon verbi precatur David, ne Deus /e utafpernabile retrimentum a faciefiia proijciat.AlljS d 7 TQ<rK 0 ( 3 Six{£i~i\> efl !«• YcioSM.UA TCiUKeiV , adcorvos mittere. Ex hac originatione plenius Da-. Vidics precationis efl 5 Ne ms ad corvos

amandes, q* d. ne me contumeliosi r6p p llissquod enim Latini dicere folent; aibi in malamrem , tum contumeliose quempiam dimit*tunt; Graeci dicunt, I? Koftxnmg , ad corvos, fub-audito verbo , abi. Atque hoc convitiumapud antiquos a quadam fabula fadum ferunt,quam narrat Suidas hunc in modum. JEfopusfabulose tradit, magnum graculum fe corvis paremratum, ad illos abijjje: 'a quibus cum vinceretur , aigraculos redijfe, qui indignati eum ceciderunt, cumditterio ; Tuge ad corvos. Idem Suidas tres alia$adagionis hujus origines refert; aBoaotijs prhmam, alteram ex Ariftotele, tertiam Arifti-dis, qui cenfiiitproptereaficdici, quod cor-ui in afperis & praeruptis locis nidificent, utad corvos nil fit aliud, quam in rem peflirnamabire, in praefens ablegari exitium. Veriimunde unde fit prognatus adagio; verbum dyrot<fHOf<x,Klfav, five dyro rS xo^xxogflwt dyro tks cxq*.(nota nomenclaturam habeat, utraque no-flriim originatio /upplicabundum per quam,decet oratorem, cum ut precetur, ne ad cor-vorum hofpitia jubeatur ire, tum ne proij*ciatur inftar fcoriae; illorum ibi diflecandusroftro, hic pedum conculcandus injurio/b lu-dibrio»

fifcc

10

jm

i Lq

ure,

nona

»4

fufcij

Poni

adtii

Quoniam if pater meus , &:mater mea dereliquerunt me:Dominus autem aflumpfitme*

&

1

I j*. Subjungitur ratio di&orum verfu Bifariam $1pr&ced» Adjutor meus tu Deus efto , quia tu Pavidi con«»folas adjuvare me potes: ne derelinquas tu me, ^niuat,quoniam pater meus & mater mea , quos cora-mendav^Regi Moab 1. Reg.2Z. dereliqueruntme*, uteriam maxime velint juvare me, notipoliunt. Sic omni parentum lolatio prorluscareo, quod in humanis folet efle dulcifli-mutn , ut nihil de amicis meis memorem,qui Sauiis verenrur potentiam. Dominus au-tem, mileratus lolitudinem & calamitatemmeam* affumpfit me in fidem faamDeuscle^mentilfimus, aflumpfit me in curam luamPater amantiflimus, aflumpfit me in tutelamfiiam Proteflor fortillimus; quibus Jfblatijsnon maiora, quin neq te paria , nec parentes,nec propinqui, nec amici, nec ullus homi-num in me derivare poteft. Altero etiam in-terpretamento nunc oftendam, hunc verfnmconvenire Davidi; nimirum quando is un-gendus erat in Regem, abdicato Sau’e, pateripfius Ifai ieprem filios fuos adduxit coram Sa-muele, Davi dis nefa£Ia quidem ulla mentio-ne, qui parvulus erat, & paftorculus. Defe-ptem illis dicebat beatus Propheta; Non elegitDominas ex islis. De Davide ex paleuis accitoajebac Domitius Samueli 5 Surge,unge eum,ipfeefl enim. Ita narrat hiftoriai- Reg- cap.

Numquid vere tunc David dixerit: Tat er meusI r ai, prorogativam annorum infeptenisfilijsfiiis intuitus, & mater mea, vi Iceram luorurrtaflethis iii teneram aetatem meam obii**#

h©n

nir

ttrell/

tl,

dem (

Bionemihi j\ caoruafenis

^illt* tnr nin

\t