POETICE. 327

Ignotas veluti,frptemque per oſtia Nilus

In mare tantarum vix molemeffundit aquarum.Sic quoque turgentem fluvium jam vertice montisCernere erat latè incenſis extante favillaFluctibus& totas forbentem gurgite rupes,NMunc quoque fluminei vapa Per d otfia curſus-Septenis impulſa vadis montanus in arvaFumiferas toiquens ſpumas V ulcanus agebatzEinibus& riguos Auvialibus impulit ignes.Jam clivoſa tument, ſilyaque& nauſfaga cireumOppida merſantur facibus, pagana per agrosTecta quidus tellus aluit fœcunda colonos,Flamnla repente vorat, fugiens ſic lumina fulgurPtæterit: ut periere omnes, homineſque feræqueExrante ſgue greges, hauſit delubra, domoſqueIgnis dax trepido ceu te:ra excuſſa tumultuCum pater, ac ſubito montes abſcondit hiatu,Advenere fimul fragorimus,& alta vorago,Et tremor.& ra ptus; merſæque in tartara moles,Sic abſumpta cadunt ſtuitans ſtrepftügneus amnis:Cunctaque vorticibusfubeunt, ocullique recedunr,

Agquorei curvata ſinus ad httora qua fe

Parthenopæa Vadis veluti cratera marinisImplet& obliqua pelagus Circumdat arena.

P. ler Dunas. 10. Caf,Nondum defferat movere tellus,

Et jam ruptus apex hiante cœpit

Nimdes fundere turbineſq ue rictu,

Nunquam tetrior ingaimavit aſtra

Diti montis hyems nigt ante cœlum

Fctæ pulvete ſuſtulef e nubes

Verſos in cinerein fuiſſe montes

Et cuuctas nemorum arbores,& ima

Terræ viſcera diceres in unam

| Flammis arcta furentibus favillam.

Nec contenta metuainiſque vertasDaturæ cinis apparat ruinas,