ZI2 IvRISPRVDENTlAE ECCLESIASTICAE

fici consentiunt in earum passesfionum alienationem.Kationen) submngit dignam 'sane, qvae animad-uert t t : Ea enim, quae ad beatissimae ecclefiae iturapertinent , vel poßhac forte peruenerint , tanquam ipsamsacr sanBam et religiosam eccießam intaBa conuenttv ner abi liter cufiodiri: t t sicut ipsa religionis , et fi-?dei mater perpetua efi, ita eius patrimonium iugiterserie’ut illaesum. Ouae q idem Leonis conttitU“tio, quum ad solam ecclesiam constantinopolita-nam pertineret. Anavtasivs Imf. eam ad omnesCmdiutin apditaai p .criarchatus ecclesias in L17. cod. eod. extendit. Denique Ivstinianvsad omnes in suo sitas imperio voluit perti-nere Nou. VlL et CXX. ai caus. X. q. 2. can.2. Ad quas fine dubio respexit Gd.egor.ivsM. P. cum üb. VI. epist. 35. ait. Et sacrogr um canonum, et legalia statuta permittunt, ministeriaecclesiae pro captiuonim esse redemptione vendenda. Etidem rursus lib. VII. epist. ^14. vid. yAN Eseeiip. II. tii. 36.; c. 3.

§. CCCXLVIH.

Quid circa lura ecclefiafiica ?

De Iuribus ad ecclesiam pertinentibus nontpst, quod moneam. Ea enim, si sint pmninospiritualia, solius subsunt ecclesiae iudicio,(fup. 107.) at quum ea sunt laicis commu-nia per se i ure cum his communi reguntur.

De iure sacramenta administrandi, aliaque religionisobeundi ministerii non principis, sed epifcopijudicium esto Nisi fortasse ob nimium grauamenad eum recurratur, vt defensorem suorum. Atcausae ciuiles , lura temporalia ad praescriptumiuris ciuilis exiguntur, nisi quid iuris singularistributum est. Vnde illud IvoNrs dictum epistolaj22. ßd Philip. Reg. Respondere non supterfugiamin ecclesta , st fint ecdestujtica negotia, in curia, steurilta . '

§. CCCXLIX.