Pars I.

391

antiquis codicibus errores suos adfuere» in-terpolatos et adulteratos fuisse , vt adeo mi-rum non sit, manifestos errores in iis depre-hendi. Ceterum quo praecise tempore » lo-co, auctore haec facta sint, nemo tam faciledefmiuerit. Id certum est , eorum ante an-num 394. nulla vestigia deprehendi, auctori-tatemque a synodo generali secunda ConstaN-tinopolitana primum accepisse.

Vid. Du Pin biblioth.' des auteurs eccles. tom . I. T11.»1EMONT. mem. tom. II. de S. Clement. F. 7. Gabr,Albasfinaevs lib. I. obferu. 13. Ant. Pagivsin critic. Baroni ad an. 100. S. 10. Antiquitatemhorum canonum maxima contentione tuitus eftBeveregivs in praefat. ad suas in hos can. adno-tationes. Respondit quidem ad argumenta Ba-Snage tom. II. annal. ad a. 300. §. 16 . opposuit-que dissertationem suppresso nomine Matth,Larroqvanvs; speciali tamen tractatu senten-tiam suam pluribus elucidauit Beveregivs, ex-statque sub titulo Codex canonum ecclesiae grimitiuagillujlratus ap. Cotelerivm tom. 1 L

§. CDXL,

Quaenam eorum auctoritas .

Auctoritas horum canonum maior in eccle-sia graeca , quam latina fuit. Graeci enimiam inde ab annis plus mille omnes octogintacanones veluti authenticos agnouerunt, quodidem, quamquam sint, qui de latina quoqueeccesia tradant, ego quidem adfirmare nonausim.

Bb 4

De