5 Z 8 Dissertat. III. §. I. Refelluntur Maimburgi

Sergius ad Honorium scribit: Quemadmodum, inquit, corpus noflrum re-gitur & disponitur ab intellectuali & rationali anima nostra y ita & in Do-mno natura tota humana » ejus conspersio ab ipsius Verbi Deitate semper inomnibus mota, ut fit (amis quidem passio , DEI autem operatio. IdemquePyrrhus fatetur in Dialogo, quem cum Maximo habuit. At Hono-rius : Unum quidem Operatorem esse dicit, at duas operatrices naturas. Itaut Divitia, quce DEI sunt, operetur, humana, que hominis: sicq y humanantnaturam non pati tantum, sed etiam operari. Qui ergo Monothelita Ho-norius , si Monochelitis e diametro adversatur, negatque quae iili alse-runt , alserit, quae negant ? At Monothelita Honorij societate , & commu-nione gloriabantur. Sed nos quaerimus , qualis Honorius fuerit, nonqualem finxerint Monothelitae ; quis enim nescit hoc Haereticis semperiolemne fuisse, ut Patrum auctoritatem suis erroribus praetexerent? alio-quin haereticus Balilius fuerit, haereticus Hieronymus, Chrysostomus, j

6 praesertim Augustinus» quorum Societatem & olim & nunc quoque jHaeretici passim vaneque ostentant. Palam est ergo , si epistolas Ho- !norij examines,quarum causa haeresis postulatus est,innocentem illumesse, &c culpae immunem , & ideö nec credi poste in Concilio damna-tum, praesertim jam praedefunctum, & de quo dubitari merito debuit,essetne haeresi immortuus, si quam contraxistet. Quarto denique summimomenti est S. Maximi Monachi & Martyris testimonium, quo Hono-rium Papam omni culpa & haeresis suspicione absolvit. Is praecipuaSanctitate florebat, cui tandem Martyri j palmam adjunxit; Monothe«litarum perperuus malleus , eorumque errorum adeo gnarus , ut Pyr-rhum Monothelitarum Principem & Constantinopolitamum Patriar-cham publico congressu & disputatione vicerit, Converter itque ; nonergo aut adulationis, aut ignorantiae notari potest : & praesertim cumejus disputatio publice audita, publice excepta fuerit, nec quidquam äMaximo narratum, non plane compertum, certumque veritatis. Cumergo Pyrrhus Honorij auctoritatem Maximo in haec verba objiceret:Quid de Honorio ad respondendum habes , qui aperte Antecessori meo unam !voluntatem Domini Christi esse tradidit ? Respondit Maximus: Quis sueritfide & auctoritate dignus epiflohe hujus interpres, qui eam ex persona Hono-

nj scripsit adhuc superstes, & qui totum Occidentem cum virtutibus, tum dog-matibus fidei illustravit ? an tj qui Constantinopeit , qtiee ex corde erant, lo-quebantur ? Pyrrhus : Cui hanc composuit. Maximus: Is igitur ipse cum