62 S. VlNCENTII LlRINENSIStentationis magnitudinem pertinebant.Quotus enim quisque tanti ingenii, tantasdoctrinae, tantae gratiae virum aut facil 6deponeret, ac non illa potiüs uteretursententia, se cum Origene errare (51)malle, quäm cum aliis vera sentire? Etquid plura? Eo res decidit ut tantae Per-sonae, tanti Doctoris, tanti Prophetae,non humana aliqua, sed, ut exitus docuit,nimiüm periculosa tentatio plurimos ä fi-dei integritate deduceret. Quamobremhic Origenes tantus ac talis, dum gratiaDEI insolentjüs abutitur, dum ingeniosuo nimiüm indulget, sibique satis credit,cüm parvipendit antiquam Christianae Re-ligionis simplicitatem, dum se plus cunctissapere praesumit, dum Ecclesiasticas tra-ditiones & veterum magisteria contem-nens, quaedam scripturarum capitula novomore interpretatur, meruit ut de se quo-Deut.i que Ecclesiae DEI diceretur: Si fur rexeritin medio tui Propheta . Et paulö pöst: Nonaudies i inquit, verba Propheta illius. Etitem: Quia tentat , vos , inquit, DominusDFms vefler utrum diligatis eum an non. Ve-re non solüm tentatio, sed etiam magnatentatio, deditam sibi atque in se penden-tem

( Cum origene errare) Imitatufh exCicerone, qui in libro 1. Tuicuianarum qunitio-num sic loquitur Errare malo cum Platone quatitcum iflis vera sentire. Claudianus Mamei tus i, li-bro 2 ue natu anuriae cap. 11. Ego vero pradige-rem ab istis cum Eucherk rejici, quam cumifiis d veri-tate damnari .