De Eucharißia Inßitutione , i?fc, 31p

adversus perfidiam Paganam descen.

vita in perpetua unione cum principiovitae sita sit ( definitur enim a sanctoThoma origo viventis a vivente principioconjuncto) & nulla major sit unio internos & Christum, qui est via , veritas ,& vita, quam per Eucharistiam, saepius,& sine intermissione, nobis, si quid amo-ris habemus, incumbit sumere.

SECUNDUM ARGUMENTUM

Traditione innixam est.

SENSUMScripturae sacrae ex sanctis Pa-tribus habemus , quippe qui inspirati aDeo Joquuti sunt , & unanimis eorumde aliquo dogmate consensus , est incon-cussa fidei regula. Sed Patres priorum ,& subsequentium saeculorum , fideles adfrequentiorem communionem provocant,innixi maxime laudatis modo Scripturaesacras sententiis. Ergo &c.

Ex secundo Saeculo se prodit Justinus,qui Apologia secunda , ait : “ Precibus„ peractis, panis offertur , & vinum &„ aqua .... Et distributio communicatio-« que fit eorum in quibus gratias sunt,, actae cuique presenti, absentibus autem„ per Diaconos mittitur . „ Erat igiturtunc pro more positum saepius celebraresacra Mysteria, & nedum praesentibus ,sed Sc absentibus Eucharistiam dispensa-re: immo & illam, ut dictum est, domiasservare, ut frequentius, & prout eratdevotionis impetus illam sumerent.

Ex tertio Saeculo, testem habemus san-ctum Cypfianum , qui clavum EcclesiaeCarthaginensis tenebat anno rzo. Hic au-tem in expositione orationis Dominicaeomnem tollit de frequentiori communio-ne ambiguitatem , his verbis : “ Hunc„ panem dari nobis quotidie postulamus,„ ut qui in Christo fumus, & Euchari-„ stiam quotidie ad cibum salutis accipi-,, mus, intercedente aliquo graviore de-„ licto, dum abstenti, & non communi-„ cantes a caelesti pane prohibemur , a,, Christi corpore separemur. „ Hanc il-le Pater de frequenti Communione red-dit rationem, eo quod nisi adsit srequen-tior usus, erit periculum a Christo sepa-rari : hinc alibi vult Eucharistiam saepiusad consessores deferri, ne inermes , in-

quit,

dant in praelium.

Ex quarto Saeculo, ejusdem veritatisdefensor est Hieronimus , qui Epist. 50»ait: " Scio Romae hanc este consuetudi-„ nem, ut fideles femper Christi corpus„ accipiant. „ Ambrosius ejusdem aeviPater L. 5. de Sacramentis c. 4. expres-sius loquitur: “ Si quotidianus est panis,„ inquit y cur post annum illum fumis ...„ Accipe quotidie , quod quotidie tibi„ prosit : sic vive, ut quotidie merearis„ accipere : Qui nou meretur quotidie„ accipere, non meretur post annum ac-5i cipere. ,

Eidem veritati patrocinatur Basilius E-pist. ad Caesariam Patriciam his verbis :" Communicare singulis diebus , & san-„ ctum Christi corpus percipere praecla-,, rum est, & utile , cum ipse dicat ;„ Qui manducat meam carnem, & bibit„ meum sanguinem > habet vitam aeter-„ nam. Quis igitur ambigat vitam assidue„ participare, nihil aliud esse quam mul-,, tifärie vivere . Nos autem quater in„ singulas hebdomadas divinis Sacramen-,, tis participamus, „

Ex quinto Saeculo, obviam venit Chry-sostomus, qui Homilia 61. ad populumAntiochenum sic loquitur : “ O consue-„ tudinem ! O praesumptionem ! Sacrifi-cium frustra quotidianum ? Incasium as-sistimus altari, nullus qui communice-tur. „ Audis sanctum Doctorem con-

V)

v>

„ tur. „

queri, quod fideles frequentius ad sacrammensam non accederent. Rursus Homi-lia 17. in Epistolam ad Haebreos: “Quidvero, ait , quinam erunt nobis magisaccepti, an qui semel , an qui saepe ,„ an qui raro? Nec hi , nec illi, sed iiqui cum munda conscientia , qui cum

irreprc-semper

accedant.

Non omittendus sanctus Augustinus .Quippe qui Epist. n8. ad Januarium cap.3. p. 212. totum negotium de frequentivel rara communione dirimat: Ibi refertduplicis personae placita, unius Euchari-stiam quotidie frequentare volentis; alte-rius ab eadem prae reverentia & humi-litate nonnumquam secedere cupientis :" Dixerit aliquis, ait , non quotidie ac-„ cipiendam Eucharistiam, Quaesieris qua-

,1

'i»'

„ mundo corde, qui cum vita„ hensibili; qui sunt hujusmodi ,»