Quis tamenbundfimperabstnrmta.

Tta paßtttt! -bau toutpomm'«dittncbis.

474 ■ SECTIO II. CAPUT XI.

§. ccccxcvn.

Non desunt tamen vel in veteriecclesia exempla, in quibus aduersusista admistum aliquid videatur. Om-nium primus circa a. 212. NarcissusHierosolymitanus,plus centum annos na-tus, Alexandrum Cappadocia; Episco-pum, coadiutorem sibi, et succestoremadsciuit. (a) SeculolV, Valerius Episco-pus Hipponensis impetrauerar, vr Au-gustinus se superstitq , Episcopus con-secraretur , sibique coadiutor daretur,et succestor; (b) ac generatim in-ualuictum «in ecclesiis Africa;, vt crebro suc-cessores sibi nominarent Episcopi, Cle-ro, papuloque annuente, (cj

(s) Etjsebius Hb. VI, htßßeccl. c, 11 , pb) Posifidius, siue Posidonius in vit. S, Aitguß.c. z,sc) Exempla referunt Euscbius cit, SocratesHiß, tccl, L, ¥11. Zozamenus, etc.,

S, ccccxcvm,

, QUiamuis autem plena periculi efset hac consuetudo, viamque aperire»ad successiones hereditarias mecclesiistnihilominus, si vnum forte excipias, dequo ipse postea dolebac Augustinus,(a);