Objectiones Responsio. 351;

ronymi in Genesin & reliquos S. Scripturas libros e Grar-co fuiste transtatas sermone ? Ipsum quoque Siv-npänrecavnomen an non clare satis Graecam testatur scriptionem?Verum ut cognoscamus quisnam iste i'dmpüceuy seu tra-ditionum suerit collector, unde tam multa Origenes, Hie-ronymus & alii ex antiquis patribus hauserunt; sufficiatexaminasse verba Justiniani, quas non patiuntur ut primustraditionum diutius lateat compilator Aquila. Justinia-nus ergo novella CXLv 1, postquam Judaeis legendi in suisSynagogis versionem Aquilas concessit licentiam, sine mo-ra subjungit ; iiu> S'e nmep ttunrais Agyjaexwv S'AtTepöxnv dm,-y>pdoputy 'mrTeAcSs, eos m»s fdr hpajs ou (Ttwa.vei^fjepdylu/ßißXoit, evii ayco£ry 'mtpß.SiSb^jtir cx r nn , ng?q>iifvy } e^Jjps-aiy cT« QUOU.V cLySpeov ok fjyvtf AaAotuMW>< rms ytts sfcy ®dovd*> du'dis ov£’ ty. Antiquus harum Novellarum

interpres ^Arnpuoiy hoc in loco reddidit jecundam editio-nem. Vulgo tamen hoc reprehendunt, sed an satis bene,ipsi viderint. Secunda enim editio Aquilas, quam JudasiH&r dxQ/tß&cur factam contendebant, non tantumrvxQjtSbns, sed & d&nipucns vocabatur, scilicet secundumparosmiam sdidpcoy ci/xetyoyw* Permittit itaque Justinia-nus ut Judaei in Synagogis legant primam Aquilae transta-tionem non item secundam, utpote in qua omnia deChristo vaticinia penitus fierent irrita. Istam autemSdrtyru/, Aquila: «t<JW dictam fuisse fatis clare

docet Anastasius Sinaita in 'ObryZ, addens illam continu-isse cpcSens eßSbfitwyyfaL ep/xyvd/rnoy tIw ddipetny ^a«* S-«» Aey>r y&m?vvciv. Unde facile conficias recte ver-tisse veterem Novellarum interpretem, nec audiendos esteDrusium, Morinum & alios, qui id ipsum negant. Nonest itaque dubitandum quin secunda Aquila editio dictafuerit Stih'nfuois. Verum obstat quod mox addit Justi-nianus, c-um scribit istam ^ddepamv seu secundam editio-nem continuisse multas traditiones non scriptas, sed oretantum propagatas, & quod Anastasius non una loco Se-