382, Ad iteratas P. Simonii

rc libros. lingua quidem Germanica literis tamen descri-ptos Hebraicis, qui tamen edam ab idiotis, dummodo al-phabetum normt Hebraeum, sine haesitatione evolvuntur.Quid mirum ? Cum ut in istis, quae P. Simonius profertexemplis, ita & in iis quos dixi libris omnes exprimanturvocales. Si sacrorum eadem foret librorum conditio, nonOrigenis tantum in describenda literis Graecis Hebraeo-rum codicum lectione, sed & Masoretharum in addendispunctis vocalibus, non supervacua tantum, sed & stultafuisset diligentia.

Pergit tamen P. Simonius, citat Tcixeram, ad linguasprovocat Orientales, & tandem concudit, licet illa lin-gua punftis 'vocalibus Jmt destituta , non idcirco vocalibuspenitus destituuntur. Verum non hoc, quod omnes conce-dunt exceptis Rabbinis, qui nullam nec in alphabeto, necin scripturis vocalem agnoscunt; sed istud ostendere de-buerat P. Simonius quomodo ad perficiendam lectionempauca: ista: vocales, quae tantum ambiguae lectionis voci-bus apponuntur; poisint sufficere ad legendas etiam illasvoces, a quibus omnino absunt vocales.

Repetit dein quae jam saepius dixit, & quibus non se-mel respondimus, & demum addit .; Sed pudet in his refel-lendis, qua aperte falsa sunt, longius detineri. Merito pu-deat P. Simonium, quod cum prarcipua nusquam attingat,& tantum minutias sectetur & vellicet, adeo tamen infe-liciter in illis versetur, ut nunquam scopum feriat. Ubi-que me fingere & falsa scribere affirmat. Ego vero licet af-firmavero in omnibus qua: contra me habet P. Simoniusne semel quidem verum dixisie, prosecto non mentiar.

Quam male a Masorethis appositae sint vocales, vel exipsis nominibus propriis fatis manifestum elfe dixeram,cum patriarcharum, progenitorum & prophetarum nomi-na adeo discrepantia sint ab iis qua: in Evangelns occur-runt, ut nullam omnino habeant similitudinem, cum iisquas MasoretliL apposuere vocalibus. Reponit optimus

Si-