CHRIYSORRH OAS, SIVE.

DE ARTE cHT AMICA DIATLOGVs.chryſophilus. Theophraſtus.

Move.

Erpetuam illam ac cõmunem hominum miſeriam deplorare nò ſatis poſſumuum uideam omnia ea, in quibus bonorum uix etiam umbræ uerſantur tameſſe difficilia ac intricata, ut nanciſci illa nedum milleſimus quiſq; poſſit: nactatandem, tã celeri nos pede fugiant. At ea rurſum, quæ cum atrocitate, perieu-lis, omni deniq; malorum aceruo coniuncta ſunt, ita nobis conſtanter immi-neant, ut conſpiraſſe in humanam perniciem iudicari poſſint. Momento enim peſſum imus,miſeria, paupertate, infirmitate, doloribus obruimur: ut autem felices ſimus, ut ditemur, ut ſanemur, multis annis opus eſt: ut non indigeamus, uix ullo ſeculo nobis contingit. Etenimuantum res meas attinet, in ea planè conditione uerſor. Nam cum à uitæ meæ quaſi exor.Jo ninil prius(quod fateri tamen palàm erubeſco) in optatis habuerim, quàm ut admodũditeſcerem: atq; ipſius auri ſitis me totum corripuerit, abſolutam tamen id conſequendi me.thodum, nondũ ſum conſequutus. Deſperans licet uoti me futurũ compotem, extrema tamquæq; experiti lubet ipſam q; artem, quam Alchemiſticã uulgus dicit, iam aliquandiu inter.miſſam, fauente Mercurio, rurſum aggrediar. Sed uideo obambulantem illic Theophraſtab Hohenheim, hominem, ſi quẽ Germania unquã tulit, huius artis abſolutum artificem, quꝭſi eam in ſententiã perducere poſſum, ut mihi in hoc natatu adiumento ſit, futurus ſum pro.culdubio hominũ feliciſſimus. Ipſum primò, magnificis promiſſis, poſt etiam minis aggte.diar. Salue amicorum precipue ꝰ Theophraſte. Iheophraſtus. Saluus ſis& tu ò lepidum ca.ut. Sed quid ſolus huc oberras? quid negotij eſt, quod ita anxiè tecũ obmurmurast aſpicie-Pam te iandudum, non ſine magno riſu, iactantem brachia& caput, micantem digitis, calci.trantem pedibus. Bacchico te correptum furore exiſtimabam. xi. Non Bacchico d bone,ſed Pluti enthuſiaſmate ſum percitus. Theophraſtus. Quid Plutum murmuras:nos Plutumillum irrequietum ebene dæmonem, ad Plutonis cancellos relegatum cupimus,& uitæ potius tranquillæ dabimus operam. xe. Te quidẽ authore ſperarem, me eam poſſe tranquil-litatem conſequi. Tua in manu mea ſalus eſt: qui ſi mihi adiumento eſſe uelis effecturum meid ſcio, ut breui ſimus ambo hominum primarij. Theo. Ego quidemò Chryſophile, quantin me eſt, omni meo conſilio,& auxilio,(modò id cum manifeſto meo 1 coniunctũnõ ſit) adeſſe tibi non refragabor. Verũ quid rei ſit, breuiter expone. xe. Non dubito quinad aures tuas peruenerit, quantum ego non opum tantùm& pecuniarũ, ſed(quod eſt pre-cioſius) temporis iacturæ, circa eam ſcientiæ perſuaſionem, quã Chymicam eruditiores no-minant, fecerim: pudetq́; fateri, quod negare non poſſum, quàm ego à nequiſſimo illo hominum genere, qui ſe Alchemiſtas& Philoſophorũ diſcipulos ſcilicet, iactitant, ſim miſerè de.luſus: quodq́; eſt grauiſſimum, quantum ego meæ ualetudini, ob fœtidas fuligines, halitusqteterrimos, quos in cauernis Troglodytarum more deliteſcens, pertuli, nocuerim, quorumomniũ iactura tam ingens eſt, ut etiã illa quæ inde cõmoda, re omni abſoluta, colligi potuilſent, nullius momenti æſtimanda ſint. Theo. Ha ha hæ: diſpeream, niſi ego,(quanuis reromnium eſſem inſcius) idipſum ſubolui. Quum enim m 5 præterito, hortenſem illam tuidomunculam pręterirem, tam fœædum quendã fumum, atq; atrum ex ſubterranea illa forniceerumpentẽ animaduerti, ut Auernaleis ibi fauces eſſe crediderim: in quibus Canidia ſuisle.muribus dapes decoxiſſet. Verùm ne ſiniſtram de tua prudentia opinionem conciperẽ, ob:ſtabant in primis tua authoritas, deinde quòd ſummo loco natus es: poſtea maturior lsconiuncta cum rerum experientia, poſtremò tot manifeſtiſſima exempla, quibus alieno ſaltẽpericulo cautiorem te redditum nunquam dubitaſſem. Perſuadere itaq; mihi non poteram,te illis rebus quæ manifeſto cum detrimento ſunt coniuncta, multo minus ſceleſtiſſimis ſ,cophantis, ac ipſius ueræ artis calumniatoribus, animũ potuiſſe aduertere. uus. Ego utecautus in hac re fui quantum debui. Verum, næ ego intentatum relinquerẽ id, quod tot au.thorum cõmuni calculo indubitatum redditur: pręſertim, quum omnia quę adhoc epertinent, à tam multis antiquis& recentoribus magni nominis Philoſophis, diligent lmſint perſcripta? poſtremò quum mihi nec ingeniũ, nec opes, nec ocium, alieæũe rei bene gerendæ occaſiones deeſſent. Sed quid de exemplis? quum tu ſolus,(quem finem huius artisaſſecutum, obq́; id omnes felicem prædicant) multorum mihi inſtar fatisfacias. Quiſirebusmeis deſolatis opem ferre,& meam claſſem in medijs undis cum procellis luctantem, in por-

tum deducere uelis, faciam ut ſtatim intelligas quantum tibi ornamẽti, ex mea b 16nor 5