Dug Ixxuikam darm wider zů ſant Martinin den ſegrer vñ ſpꝛach zum. Deinwangelier will mir nichtz gebẽ. doohe er ſeinẽ rock ab vñ gabe jn ar-men menſchẽ. vñ leget die kuttẽ andiebloſſen haut do ward der armco. vñ gieng ſein weg. do kam derwangelier vnd ſpꝛach. das volckVartet weñ du meß haben woͤllſtdo ſpꝛach ſant Martin. ich magut meßs ſpꝛechẽ es hab deñ ð armane rock. do ſaheer vm̃ wo ð armſueſch war. Do ſpꝛachſant martinbetich einẽ rock ich fund dẽ armen
l do ward dewangelier zoꝛnigv kauffet einen kurtzen boͤſen rockda warff jn für ſant r Martins fuß
gen er in einen winckel vnd leeden doͤſen rock an. der gieng jmum biß ʒů dem knye vñ die ermelaneh biß zum ellenbogen. vndrab chan vnd ſpꝛach mit großanndachtmeß. ¶ Sant johañsmag roſſer meyſter ſpꝛicht. vnd derſe ße geſchahen groſſe zaichen einine kugel erſchin ob ſeinẽ haubt— es die leüt ſahen. vnd do er vnauff en auff hůb vnd ſein armdal wurden ſy jm bloß biß andlenbogen. wann die abe waspt vñ die arm klein. do kamẽ diemur vnd decketẽ jm ſein bloß armzie d lem geſtein vnd mit ſchoͤnervo de Sant Martin agetd ꝛſeirẽ tod vnd ſagt es ſeinẽ bꝛuͤ-ont od ward er ſich vnd das conv tgieng ʒů jm vñ ſpꝛach. Lieberwer du diſt leyder von vns farenen wiltu vns laſſen od wer ſoll
blat
vns bewarẽ. vñ wer ſoll deiner ſchäflin huͤten. vñ wainetẽ jamerlichẽdo ward er ſo barmhertzigkeyt be-wegt vnd ſpꝛach. Herꝛ ſheſu criſtimag ich deinẽ volck noch nütz ſeinwill ich gern diearbeit durch deinẽwillen habẽ. ich hab biß her durchdich geſtritten er gee dein will anmir wiltu mich ʒů dir nemẽ. ſo willich gerẽ in dir růemdarnach warder kranck. Do ſpꝛachẽ ſein bꝛůð daser ſich auff ein beth leget do ſpꝛacher neyn liebẽ bꝛůð. es iſt genug. werein criſt iſt dẽ fuͤget wol daz er auffeinẽ tůch lige vñ ſterb. wañ a habſchwarlich geſündt darnach beteter aber vñ ſaͤhe auff gen hymel. doſpꝛachen die bꝛüd er laß dich an einbeth tragẽ dʒ du růweſt do ſpꝛacher laß mein augen den hymeliſchengot anſehen dañ mein geyſt ſoll ʒůot farẽ. do ſahe er dẽ teüfel bey jmſteel de halff jm got das er jm nitfoꝛcht vñ ſpꝛach. was thuͤſt du hiedu blůtiges thier. du vnreiner geiſtdu findeſt nichtz an mir. mich ſollabꝛahams ſchoß mit freüdẽ empfahen damit gieng im ſein ſel auf dokamen die engel vnd fuͤrten ſy mittfreüden zů gott do empfieng ſy denewigẽlon. do er tod was do wasſein antlütz ſchoͤn vñ liecht dzes dieleüt wunder namẽ. Nun kame dievon bꝛitania do er voꝛ ein münichwas geweßt. vñ woltẽ dz man inſeinẽ heylige leyb geb. Do ſpꝛachendie võ turon wir woͤl en vnſer bi-ſchoff ſelbs haben vñ wollen jn inſeinẽ biſtumb begrabẽ, 1 kriegten1