392 PARS III. CAPUT V. §. 2.

uti proximum. Sane qui defectus propriosabsque animi turbatione ferre nequir, quomo-do supportabit alienos ? Qui libi nequam ,cui bonus? Quomodo alios emendabit in spi-ritu lenitatis, ii sibi ipsi imprudenter irasci-tur ? Ad correctionem nempe salubrem tamsui ipsius, quam alterius pacato animo opusest : & sicut amor erga proximum patiens& benignus nos obligat, ipsius defectus e-mendare in spiritu lenitatis, sic & defectusproprios humili mansuetudine melius, quamturbulenta impetuoiirate vel severitate nimiaemendamus. Faulatim ( inquit noster Ger-sen ) eff per patientiam cum longanimitati( DEO juvante J meliussuperabis , quavt cumduritia importunitate propria.

Certe Christus optimus perfectionis Ma-gister Gertriidem suam ,, tam leni blanditate,, ad salubrem suorum defectuum cognitio-„ nem solebat perducere, ut ipsamet farea-„ tur, se inde ad tantam dulcedinem piae„ comotionis multoties esse inductam, quod„ certo credat, se nullis minis terrendo ad„ tantum affectum de cattero emendandi, &„ cavendi se unquam inflecti potuisse. „ (0)Imo alicubi Christum alloquens his verbis u-titur : „ Tam amicabiliter in his pepercisti„ rubori meo, ac si tu ( quod ariam nefas„ est dicereC dimidiam partem regni tui ex-„ inde amisifles , si puerilem verecundiam„ vel in modico comovisses. Ita velut astu-

„ ta

;> '»

■»

3333 133 '33 1

CO!

qu

tat

co

hil

du

hu

qu

pe

nu

qt

in

pr

m

ni

ni

fe

?

fu

at

d

(•/ 5. Gert. 1. r. c. ij.