478 PARS III. CAPUT VK> §. 2.

fistitis ! (s') cujus nempe inspirationi fatis si-gniere & per pios animi motus obsignatanon obaudit.

Quemadmodum namque meditando DEOloquimur, sic vicistimfuainfpirarione moven-do voluntatem loquitur nobis DEus. Si hui«inspirationi, etsi nos delectet, plene tamennon assentimur, nec omnino morem gerbmus , nunquam nec hilum proficiemus in vir-tutibus. Uti enim tentatio, & eam conco-mitans delectatio si negamus consensum ,etsi tota vita duraret, nil nobis noceret: sic& bona inspiratio, quamvis nos delectet, me-liores tamen non faciet, si consensum ad reminspiratam opere complendam negemus. Ne-gamus autem, dum non facimus, aut saltemea animi firmitate facere decernimus, ut quarsi jam factum reputari polsir. Nec alia ferecausa est, quod multi ex meditationibus quo-tidianis nullum aut modicum fructum ferant,nili quod veritatis speculatione, Sc aliquorumaffectuum excitatione contenti, de efficaciproposito particulari parum fiint ibliciri: ideo-que in pristinis fern per haerent defectibus ,agüntque per diem , ac si matutina meditatiosolum animi causa foret suscepta.

Tn igitur meditationem tuam fixo fempercertöque aliquo proposito particulari conclu-de, quod alte memoriae impressum tota dieceu tesseram circumferas, quavis data, veletiam quaesita occasione ad praxin illud dedu-

V ctu-