17

sentire, asseverent: quibus & nos consentimus, si summus Pontifexprovisorio tantum modo quidquam definiat, uri non semel factum est.Sin vero re mature discussa, & conquisita, atque expensa traditione,quantum necesse videbatur, ut de ea Illi certo constaret, absolute quid-piam definiat, atque contrarium sentientes communione Ecclesiastica ex-cludat, nulli Episcoporum licere se ab unitate Capitis separare, omni-no tuendum censemus. Aut num quis Catholicorum in re etsi sibi ad-huc dubia errorem timet, ubi se supra Petram fundat, atque in centrounionis quiescit ? Hinc vetus illud, & indubitatum S. Ambrosii: UbiPetrus , ibi Eccleßa. Aut num forte potest esse veritas apud eos, quinon cum Primate sentiunt, sed a centro unitatis fidei se separant ? Pro-fecto id absque omni dubio asseveramus, si hodie omnes existimarent,sibi in re licet dubia non licere, nec in-nec externe dissentire a judicioPrimatis absolute definientis, ex principiis fidei nostrae impossibile fo-re , ut Spiritus Sanctus permittat Pontificem quidpiam falsum in fideabsolute decernere.

XLIII.

Executio quoque, & custodia Canonum, & legum Ecclesiasticarumquoad disciplinam communem Ipsi unice prae aliis competit:

XLIF.

Quae vana esset sine potestate cogrcitiva in refractarios per poe-nas in Ecclesia usitatas; hasque immediate, & unice per se ipsum in-fligere potest, quia disciplina Ecclesite, mutuo consensu statuta, nonamplius obtinet, ut id per alios fiat.

XLF.

Ut autem conservetur unitas fidei, Canonesque custodiantur, &vindicentur, pertinet ad solum Pontificem, relationes desuper ex ro-to orbe exigere, & recipere. Et revera eae in Ecclesia jam antiquiPsimae sunt.

XLFI.

Item pro temporis necessitate novos etiam Canones disciplinarescondere Sedi Pontificia?, & Primatui proprium, atque necessarium est.Siquis tamen ex fubordinatis Episcopis legem novam dioecesi suae prorauone circumstantiarum noxiam potius, quam proficuam judicet, e-

C am